Ondanks dat het kouder was bleef white heaven beach prachtig. Vanuit de gigantiche villa keek een vrouwelijk gestalte vanaf het balkon naar het strand. Het was al bijna donker, de maan scheen lichtjes in de hemel en de lucht vulde zich met sterren. Een vrolijke grijns stond op het gezicht van het blonde meisje. Bij het geluid van het aanspoelend water sloot ze even haar ogen. Langzaam opende ze haar ogen en liep weer de kamer in. Met een zoekende blik keek ze de kamer rond, toen haar blik stopten bij een zwart, groot en manelijk vest liep ze er naartoe en trok het aan. Terwijl ze de trap afliep naar beneden rolde ze de mouwen op. Zuchtend liep ze richting de keuken. ''Alsjeblieft Lex, blijf binnen. Er zitten hier nou niet de meest leuke mensen op dit eiland.'' had Hunter tegen haar gezegt nadat hij was gebeld om een klusje te komen oplossen. Normaal vond ze de stilte in huis fijn, maar deze keer misten ze wat. Lexie vulde een glas water en liep richting de voorkant van het huis. Door een grote glazen ruit keek ze naar de maan. Hoelaat zou Hunter terug komen? Langzaam nam ze een slok water en dacht na. Wat kon er nou mis gaan als ze even op het strand een boek ging lezen? ''Sorry Hunt.'' mompelde ze terwijl ze richting de keuken liep om haar glas terug te zetten. Ze pakten haar boek van tafel en liep via de achtertuin het witte strand op. Ergens midden op het strand ploften ze neer in het mulle zand. Langzaam liet ze zich achterover vallen en keek naar de hemel die gevuld was met prachtige sterren. Even sloot ze haar ogen en dacht aan Hunter. Waarschijnlijk was hij niet echt blij als hij zag of hoorde dat Lexie op het strand een boek lag te lezen. Achja, dat moest toch gewoon kunnen? Langzaam liet ze zich op haar zijde rollen en opende haar boek. Vanaf een afstandje leek het net of ze daar dood lag. Ze was zo diep in haar boek opgegaan dat ze niets meer hoorde. Vanaf een afstandje stond een grote kerel achter een boom naar haar te kijken. Niets vermoedend las Lexie gewoon door. Eventjes stopten ze met lezen en haalde een hand door haar, haar. Hunter was nog steeds niet terug helaas, waarschijnlijk zou ze hem pas morgenochtend weer zien. Hunter zijn beroep had zo zijn voor en nadelen. De meeste klussen kon hij in de nacht wel doen, dan lag zij zelf te slapen dus had ze er geen last van. Maar helaas zou hij ook wel eens klusjes in andere landen hebben en dan zou ze vaker allen zitten. Ze hield echt van hem dus die dingen acepteerde ze maar. Hoofdschuddend keek ze weer naar haar boek en las weer veder. Het grote manelijk gestalte stond nog steeds naar haar te kijken.

- Only Hunter