Hunter zijn eerste blik naar haar was een blik vol haat en woede, maar naar een paar seconde veranderde die blik naar een blik vol verdriet. ''Ga weg. Je mag mij zo niet zien.'' Zei hij verstikt en keek heer weer aan nadat ze naast hem was gaan zitten. Lexie fronsde ''Echt niet, ik laat jou niet zo maar zitten.'' sprak ze en keek hem met een serieuse blik aan. Natuurlijk wist zij ook wel waarom Hunter haar weg wou hebben, hij wou niet dat zij hem zag huilen maar Lex liet hem niet zo maar zitten. Toen ze had gevraagd wat er was staarde Hunter richting de grond en zweeg. Ze was echt niet van plan om weg te gaan, dat kon hij wel uit zijn hoofd zetten. ''Mijn zusje is niet meer,'' fluisterde Hunt verstikt en keek haar toch weer aan. Fronsend en met een verwarde blik keek ze Hunter aan. Ze moest even de woorden tot zich door laten dringen. Geen wonder dan Hunter zo vanstreek was, dat was het ergste wat er nog in zijn leven kon gebeuren. Zwijgend keek ze Hunter aan, wat moest ze nu zeggen? ''sorry Hunt.'' sprak ze zachtjes en zuchten even, nu had ze nog meer medelijden met die jongen. Met een ruk stond Hunter op en beende naar het raam waar hij langzaam zijn hoofd tegen het raam liet zaken en naar buiten staarde. Zuchtend keek ze naar Hunter, ze voelde zich nu zo machtenloos. Ze kon hem gewoon niet helpen. Het bleef eventjes stil en Lex keek nog steeds naar Hunter. ''Sorry Hunt, ik weet even niet wat ik moet zeggen.'' waren haar woorden. Ze pakten haar glas water en dronk deze nog altijd zwijgend op. ''weet je ook hoe?'' vroeg ze heel en ook heel voorzichtig, natuurlijk wist zij ook wel dat ze waarschijnlijk neergeschoten was maar dat zou hunter vast wel begrijpen. ''je hoeft het niet te zeggen hoor, ik snap het.'' zei ze er snel achteraan.

''Echt niet, ik laat jou niet zo maar zitten.'' sprak ze en keek hem met een serieuse blik aan. Hunter voelde de frustratie weer bij hem opkomen. Hij wilde gewoon geen zwakte tonen onder de ogen van anderen. Zo was hij niet, dat was voor hem niet acceptabel. ''sorry Hunt.'' sprak ze zachtjes en zuchten even. Hunter liet zijn hoofd alleen verder zakken. ''Sorry Hunt, ik weet even niet wat ik moet zeggen.'' waren haar woorden toen en Hunter zuchtte. ''Er zijn vele dingen in deze wereld die geen woorden hebben of niet kunnen worden uitgelegd in woorden.'' Antwoordde hij zachtjes endraaide zijn hoofd naar haar toe. ''Ik wil ook niet dat je iets zegt, medeleven en medelijden verdien ik niet. Zelfs Johnny verdient meer medelijden als ik klaar met hem ben.'' zijn stem was gedaald en hij staarde weer uit het raam. ''weet je ook hoe?'' vroeg ze heel en ook heel voorzichtig. Hunter draaide zich nu weer om en keek haar aan. ''je hoeft het niet te zeggen hoor, ik snap het.'' zei ze er snel achteraan. ''Als je het snapt, waarom vraag je het dan aan me?'' Snauwde hij haar half toe.

Aan de ene kant snapten ze Hunter echt niet, waarom deed hij er zo moeilijk over dat hij zijn zwakten toonde? Hij was toch ook gewoon een mens, en als mens mag je pijn en vedriet tonen. Maar aan de andere kant begreep ze het wel, het was er bij hem gewoon ingetimmerd om geen pijn te laten zien. ''Er zijn vele dingen in deze wereld die geen woorden hebben of niet kunnen worden uitgelegd in woorden.'' Antwoordde hij zachtjes en keek haar aan. Lexie zweeg en bleef hem aankijken in zijn rode, maar toch prachtige blauwe ogen. ''Ik wil ook niet dat je iets zegt, medeleven en medelijden verdien ik niet. Zelfs Johnny verdient meer medelijden als ik klaar met hem ben.'' zei hij en straarde weer uit het raam de nacht in. Eventjes zuchten ze zachtjes en schudden heel zachtjes van nee. ''Vous êtes vraiment fous.'' mompelde ze heel onverstaanbaar.
En wat zou hij met Johnny gaan doen? Die gast kon er ook weinig aandoen, hij wou gewoon Hunter zijn avond niet verpesten. Maar toch misschien had hij het toch beter kunnen vertellen. Zelf zou ze ook niet weten wanneer ze het verteld had. ''Als je het snapt, waarom vraag je het dan aan me?'' Snauwde Hunter haar half toe. Ze schrok eventjes van zijn toon en zuchten weer. ''Ik zeg wel niets meer.'' zei ze en legde haar benen op de bank. Inderdaad, ze kon beter maar niets meer zeggen voordat ze zo een ruzie te pakken had. Ze wou hem helpen, maar als hij dat echt niet wou had die maar pech. Langzaam zakten ze wat onderuit en gaapten. Al wrijvend in haar ogen richten ze haar blik nog een keer op Hunter. Ze was op het punt om in slaap te vallen, maar dat liet ze niet gebeuren. Ze was veelste bang dat Hunter weg ging en zich zelf wat aandeed.


- Je bent echt gek

Hij was het zat, volledig zat. Niks had eigenlijk nog een nut voor hem. Maar ze begreep al zeker niet wat hij met Johnny ging doen, nee dat zou ze niet weten. Maar hij ging lijden, voor wat hij niet heeft gedaan. Hij had gewoon het risico moeten nemen, maar nu is het te laat, het werd tijd om zijn ware aard weer te tonen. Een aard die mettertijd was ingedimd maar nu langzaam weer terugkeerde in zijn geest. Eventjes zuchten ze zachtjes en schudden heel zachtjes van nee. ''Vous êtes vraiment fous.'' mompelde ze, maar hij hoorde het. ''Entendez-vous qui parle.'' antwoordde hij bot en stond soepel op. Hij liep weer terug naar het raam en staarde naar de donkere lucht van de nacht. ''Zeg vertel mij eens, en wees eerlijk. Waarom sta ik hier nu nog?'' Hij bleef voor zich uitstaren. ''Alles dat ik gezworen heb is gebeurd of ik ben gefaald. Ik heb mijn moeders dood gewroken, door mijn vader genadeloos af te slachten. Maar de belofte om mijn zusje te beschermen tegen alles, daar ben ik in gefaald. Ik kon haar niet eens tegen dit beschermen. Het maakt niet uit wat ik heb gezegd, maar ik he niks meer om voor te leven. Alles dat me dierbaar was is me afgenomen...'' Hij zweeg weer even en hij draaide zich om. Al het verdriet was verruild voor kilte. Kilte zonder pijn, een leegte die er voorheen altijd was geweest. Een leegte van besef van wat niet meer was.''Ik ben de beste ter wereld geworden, ik heb mijn vader op de ranglijst ingehaald. Wat is het volgende, er is niks beters te behalen meer. Er zijn nog maar een paar dingen die ik ga doen, en dan eindigd mijn pad.'' Hij draaide zich weer om en staarde de nacht weer in. ''Dus zeg mij eens, wat voor nu heeft het leven nu nog voor mij?'' In de stilte sloot hij zijn ogen en een van de zwaarste herinneringen kwam weer terug in zijn geest.

Een luide klap deed iedereen op het plein opkijken. Alleen iemand die er op getraind was zou het projectiel door de lucht kunnen horen suizen. Een jonge brunette draaide haar kinderlijke gezicht naar de vrouw naast haar. Die greep met een zachte kreet naar haar borstkas. Een blond jongetje naast haar draaide zijn hoofd met een ruk in de richting van de vrouw. Hij bleef onmiddellijk stilstaan en keek met een gezicht vol schok toe hoe de vrouw instortte. ‘’Mamma!’’ Riep het jongetje geschokt uit. Snel zakte hij door zijn knieën en nam de vrouw, zo goed als mogelijk, in zijn kleine armpjes.’’Mamma, Mamma? Wat is er mamma?’’ Vroeg het kleine jongetje toen hij zag dat de ogen van de vrouw gesloten waren. Zodra de vrouw haar ogen opende begon het jongetje blij te lachen. Maar zijn lach verstomde zodra de vrouw haar mond opende, en er niks anders uitkwam dan een zacht gegorgel. Met moeite hief de vrouw haar hand en legde die tegen de wang van het jongetje. Terwijl aan de andere kant het meisje neerknielde, greep het jongetje de hand van de vrouw vast. ‘’Mamma!? Wat is er aan de hand?’’ Vroeg het jongetje in paniek. De vrouw schudde haar hoofd, sloot haar ogen en keek de jongen toen recht aan. De blikken van twee paar blauwe ogen ontmoette elkaar. ‘’Mijn…’’ De vrouw slikte even. ‘’Mijn kleine jongen toch,’’ kwam er fluisterend uit haar mond. Haar ogen stonden vol pijn, en op haar borst spreidde een grote rode bloedvlek zich steeds verder uit. ‘’Nee!’’ Riep het jongetje terwijl zijn ogen zich begonnen te vullen met tranen. ‘’Niet huilen mijn kleine mannetje.’’ Fluisterde de vrouw liefdevol en dwong toch een glimlach op haar lippen. De jongen schudde huilend zijn hoofd. ‘’We kunnen niet zonder jou mamma!’’ De jongen had de steeds groter wordende bloedvlek gezien en wist al wat er ging komen.’’Maak je geen zorgen.’’ De vrouw kneep haar ogen even dicht. ‘’Jij en je zusje zullen het wel redden. Als je in twijfel zit mijn jongen, volg dan je hart. Die zal je altijd het goede pad op wijzen.’’ Uit haar mondhoek sijpelde een klein straaltje bloed. De jongen wilde iets zeggen, maar de vrouw sprak voor de jongen er de kans voor kreeg.’’Je hebt een gouden hart Hunter, vertrouw deze ook. Zorg goed voor je kleine zusje,’’ ze draaide haar hoofd naar het kleine meisje, ’’wees de steun en toeverlaat die ik zou zijn geweest.’’ Haar ademhaling stokte en een siddering trok door haar lijf. Ze sloot haar ogen en zuchtte even zacht. Zodra ze haar ogen weer opende werd haar blik vertroebeld door verdriet, hetzelfde verdriet dat ook in de ogen van haar kleine zoontje stond. ‘’Vaarwel Sheila, vaarwel mijn kleine Hunter. Vergeet nooit wie jullie werkelijk zijn, en jullie zullen je eigen toekomst moet smeden. Ik zal er niet zijn om jullie op weg te helpen.’’ Ze glimlachte voor de laatste keer. ‘’Vaarwel mijn kleintjes...’’ Met haar laatste woorden stierf haar stem weg. Voor een laatste keer keek ze haar kinderen aan, toen zakte haar ogen dicht, en met een glimlach rond haar lippen blies ze haar laatste adem uit. Bewegingsloos hing ze in de armen van het kleine jongetje. Naderende voetstappen deden het meisje opkijken.’’Ik zweer je mamma, jouw dood zal gewroken worden. Door mij, en mij alleen. Diegene die je dit heeft aangedaan zal spijt hebben van zijn daden!’’ Zijn stem had niet luider geklonken dan een zachte fluistertoon, maar de man die zich bij hen had gevoegd, en nu met zijn arm om de schouders van het meisje zat, had alle woorden gehoord. Zijn gezicht vertrok heel even, maar als snel trok hij hem weer terug in een plooi. ‘’Ach stel je niet zo aan jij, dit hoort bij onze wereld. Dus hou op met dat gejank en sta normaal op.’’ De kille toon in de stem van de man deed de jongen opkijken. In de blauwe ogen van de kleine jongen stond een diep verdriet te lezen. Nog geen minuut geleden was zijn wereld volledig ingestort. In zijn armen lag nog altijd het levenloze lichaam van een veel te jonge vrouw. Langs haar gezicht liepen tranen, maar het waren niet haar tranen. Het waren de tranen van het kleine jongetje in wiens armen ze nu lag. Haar zoon, haar oudste kind. Maar toch zo puur als dat zijn ziel was geweest, zo duister als dat het werd. ‘’Hoe kun je zo harteloos zijn!’’ Riep de jongen de man toe. Dit leverde de jongen een klap in zijn gezicht op. Met een vlakke hand sloeg de man in het gezicht van het jongetje. ‘’Waag het niet om nog een keer zo tegen mij te spreken!’’ Zijn stem klonk kil en zijn ogen stonden meedogenloos De blauwe ogen van het jongetje vulden zich weer met tranen. Ditmaal tranen van pijn. Hoewel zijn ogen zich vulde met verdriet, vulde zijn hart zich met kille haat. Soepel stond de man op en hees de jongen aan zijn arm op. Het levenloze lichaam van de vrouw viel uit de armen van het jongetje en bleef zo liggen. Even staarde de jongen naar het levenloze lichaam , van zij die ooit zijn moeder was, en werd toen meegesleurd door de man. Weg van het plein, weg van alles…

Even schudde hij zijn hoofd. Alles wat er die dag gebeurd was, was de aanleiding tot deze gebeurtenissen in zijn leven. Langzaam zag je zijn schouderspieren spannen en hij hief zijn vuist. ''Ik vraag het nog eens, welk nut heeft mijn leven hier nu nog!'' Met die woorden zette hij kracht aan op zijn vuist en ramde vol tegen het raam voor zich aan. Het glas versplinterde onder de kracht van zijn vuist en hij voelde hoe het sneed in zijn knokkels. Hij hoefde er niet eens naar te kijken omdat hij wist dat het bloedde. Maar zijn woede was niet getemperd. ''Waarom ben ik altijd degene geweest die alle klappen moest opvangen!'' Hij sloeg een ander stuk van het raam, dat er nog in zat, eruit en snoof even. ''Waarom heeft die zak me laten leven? Alleen om mij te laten lijden, en dan Ygor achter me aansturen. Nou daar heb ik nieuws voor je pa!'' Hij haalde opnieuw uit met zijn vuist en sloeg nog een stuk glas eruit. ''HET SPEL IS OVER!'' Zijn woede deed zijn hele lijf trillen. ''Het spel is voor goed over, ik hoop dat je nog lang zult branden in Hell, en dat zal gebeuren. Want als ik me ooit bij je voeg, maak ik je leven nog zuurder dan voorheen. Ik win. Ik win altijd...'' zijn stem was niet luider meer dan een zachte fluistertoon. Hij was de wereld om zich heen volledig vergeten en hij hief zijn bloedende vuist om het laatste stuk glas eruit te slaan.


-Moet je horen wie het zegt

''Entendez-vous qui parle.'' antwoordde Hunter bot en stond soepel op. Bij die opmerking rolde ze met haar ogen. ''Zeg vertel mij eens, en wees eerlijk. Waarom sta ik hier nu nog?'' sprak hij en staarde nog steeds voor zich uit de nacht in. Lexie legde haar hoofd tegen het kussen op de bank aan en keer slaperig richting Hunter. ''Alles dat ik gezworen heb is gebeurd of ik ben gefaald. Ik heb mijn moeders dood gewroken, door mijn vader genadeloos af te slachten. Maar de belofte om mijn zusje te beschermen tegen alles, daar ben ik in gefaald. Ik kon haar niet eens tegen dit beschermen. Het maakt niet uit wat ik heb gezegd, maar ik he niks meer om voor te leven. Alles dat me dierbaar was is me afgenomen...'' Hij draaide zich weer om richting haar. Eventjes schrok ze van de kille blik in zijn ogen, maar al heel snel wist ze dat te verbergen. ''Hunter, ik weet dat dit misschien heel hard klink, maar je kan niet alles doen. Niemand is perfect dus jij ook niet,dit had iedereen kunnen gebeuren.'' zei ze toch wel wat voorzichtig. Ze probeerde het zo min mogelijk bot over te laten komen. ''Ik ben de beste ter wereld geworden, ik heb mijn vader op de ranglijst ingehaald. Wat is het volgende, er is niks beters te behalen meer. Er zijn nog maar een paar dingen die ik ga doen, en dan eindigd mijn pad.'' Weer zuchten ze, natuurlijk snapten ze dat dit moeilijk was voor Hunter. Maar waarom trok hij de schuld toch zo op zich? Dat was het risico van het beroep, elke minuut die je leefde kon je laatste zijn. Haar ogen sloten zich eventjes, toen ze ze weer opende was Hunter weer omgedraaid en staarde weer de donkere nacht in. ''Dus zeg mij eens, wat voor nu heeft het leven nu nog voor mij?'' Het leek wel of hij niet meer wou leven, misschien wou zij dat ook wel niet als haar ouders dood gingen maar er was vast wel iemand op deze aarde waarvoor ze wou blijven. ''Het leven geeft jou mij. En er zijn zat dingen die het leven nog voor je heeft.'' sprak ze toen toch wel klein tikkeltje bot. Het bleef stil, ze kreeg geen antwoord. Langzaam sloten haar ogen en viel ze in slaap. Ze droomde over een prachtig wit strand met de zee zo mooi blauw. De eerste paar minuten was ze alleen maar op een gegeven moment kwam een lange gespierde licht getinte blonde jongen het strand opgelopen. Wie het was kon ze eerst niet zien, maar naarmate hij dichterbij kwam realiseerde ze dat het Hunter was. Het was de Hunter die ze het liefste zag, de Hunter met de lieve gloed in zijn ogen en een glimlach op zijn gezicht waardoor je zijn prachtige tanden zag. Hij ging naast haar zitten en trok zich dichter tegen zich aan. Voorzichtig en langzaam legde Lexie haar hoofd tegen zijn gespierde schouder aan. Opeens schrok ze wakker toen ze glas hoorde vallen. Ze drukten zichzelf in de hoek van de bank en keek Hunter bang en gespannen aan. De knokkels van Hunter zaten onder het bloed en glas. Wat had die sukkel nou gedaan? Hij draaide nu echt helemaal door. Bij de woorden ''''Waarom ben ik altijd degene geweest die alle klappen moest opvangen!'' sloeg hij het overgebleven glas uit het kozijn. Lexie zweeg en bleef naar Hunter kijken. ''Waarom heeft die zak me laten leven? Alleen om mij te laten lijden, en dan Ygor achter me aansturen. Nou daar heb ik nieuws voor je pa! HET SPEL IS OVER!'' ''Het spel is voor goed over, ik hoop dat je nog lang zult branden in Hell, en dat zal gebeuren. Want als ik me ooit bij je voeg, maak ik je leven nog zuurder dan voorheen. Ik win. Ik win altijd...'' met die woorden sloeg Hunter het laatste stuk glas weg. Al zijn spieren stonden strak aangespannen waardoor hij nog groter leek maar dat boeide Lexie even helemaal niets meer .Met een ruk stond ze op en keek hem pissig aan. ''Hunter! Nou hou je op!'' riep ze kwaad. Het idee dat Hunter zou een kogel door haar kop kon jagen liet ze koud. ''Als ze je echt weg wouden hebben dan had je nu allang daar boven geweest Hunter! Wees godveredomme toch eens blij! Ik snap dan je geen leuke jeugd heb gehad en dat je je moeder en je zus mist, maar mensen gaan nou eenmaal weg. Daar doen we niets aan. Als ik er wat aan kon doen had ik dat gedaan voor je Hunt, zelfs als ik iemand moest vermoorden.'' De laatste zin zei ze minder boos. Ze meende het wat ze zei, als ze er wat aan kon doen zou ze er iemand voor vermoorden. Alleen om hem gelukkig te maken.

Hij zag dat ze schrok van de blik in zijn ogen, waar was hij eigenlijk mee bezig? Waarom liep alles nu weer in het oude patroon van hem. ''Hunter, ik weet dat dit misschien heel hard klink, maar je kan niet alles doen. Niemand is perfect dus jij ook niet,dit had iedereen kunnen gebeuren.'' zei ze toch wel wat voorzichtig. Hunter snoof kort. ''Ik ben getraind op perfectie, maar dat zul je niet snappen.'' zijn antwoord bleef bot. ''Het leven geeft jou mij. En er zijn zat dingen die het leven nog voor je heeft.'' sprak ze toen toch wel klein tikkeltje bot, maar hij hoorde dat niet meer. zijn gedachtes waren weggezakt naar zijn herinneringen. Zijn moeder, de ware engel in zijn leven. Zij had alles voor hem gedaan en hij had zijn belofte aan haar niet eens waar kunnen maken. Hoe laag kon hij nog zakken, alles was voor niks geweest. Hij merkte dat Lexie in slaap was gevallen, dit gaf hem toch een moment voor zichzelf. Hij voelde zijn knokkels zwaar branden van pijn, maar negeerde het. Voor de laatste keer sloeg hij naar het raam en sloeg de laatste resten van het glas eruit. ''Hunter! Nou hou je op!'' Hoorde hij achter zich en met een ruk draaide hij zich om. Zijn ogen boorden zich in die van Lexie. ''Als ze je echt weg wouden hebben dan had je nu allang daar boven geweest Hunter! Wees godveredomme toch eens blij! Ik snap dan je geen leuke jeugd heb gehad en dat je je moeder en je zus mist, maar mensen gaan nou eenmaal weg. Daar doen we niets aan. Als ik er wat aan kon doen had ik dat gedaan voor je Hunt, zelfs als ik iemand moest vermoorden.'' De laatste zin zei ze minder boos. Hij schrok wel even van haar uitbarsting, en dat was ook aan hem te zien. In een klap was alle woede en agressie weer uit zijn ogen verdwenen en ze vulden zich weer met tranen. Hij zakte door zijn benen en verborg zijn gezicht in zijn handen. ''Je weet niet waar je het over hebt. Als je ook maar ding kon veranderen in je perfecte leventje, dan heb je niks. Ik heb nooit wat gehad, nooit ergens van kunnen genieten.'' Hij schudde zijn hoof en staarde even naar zijn vuist. Zwijgend plukte hij er een glasscherf uit en gooide hem door het, eens nog intacte, raam. Langzaam stond hij toch weer op en liep naar haar toe. Hij bleef voor haar neus staan en keek haar even aan. ''Mijn leven is een complete hell. Bovendien heb je het niet in je om iemand te vermoorden, hoe graag ik je ook wil geloven. Je hart is te goed om zoiets te doen, je hebt niet de ellende gezien die mensen zoals ik hebben meegemaakt. Je hebt alleen nog maar een kleine bladzijde uit mijn boek kunnen lezen.'' Hij zweeg en tilde zijn bebloede hand op, niet dat hij er nu echt bij nadacht. Zachtjes legde hij hem op haar wang en keek haar recht aan. ''Wat er met mij gebeurt, is niet goed voor me Lex...'' Het kwam er nauwelijks fluisterend uit. Na die woorden stortte hij half in en liet zijn hoofd op haar schouder zakken terwijl de tranen langzaam weer over zijn wangen stroomde.

Toen ze zag dat Hunter toch wel schrok van haar uitbarsting werd ze wat rustiger, maar toen ze zag dat het hem pijn deed brak er iets in haar. Zou had ze het nou ook weer niet bedoeld. Hij zakten door zijn benen, liet zijn tranen weer stromen en veborg zijn gezicht in zijn handen. ''Je weet niet waar je het over hebt. Als je ook maar ding kon veranderen in je perfecte leventje, dan heb je niks. Ik heb nooit wat gehad, nooit ergens van kunnen genieten.'' Lex bleef zwijgen en keek hoe hij een stukje glas uit zijn hand haalde. Ze had er best wel spijt van net, ze had verwacht dat hij boos zou worden maar dit? Nee dit had ze niet verwacht. Hunter stond op en liep langzaam naar haar, ze hield haar adem in en keek hem gespannen aan. ''Mijn leven is een complete hell. Bovendien heb je het niet in je om iemand te vermoorden, hoe graag ik je ook wil geloven. Je hart is te goed om zoiets te doen, je hebt niet de ellende gezien die mensen zoals ik hebben meegemaakt. Je hebt alleen nog maar een kleine bladzijde uit mijn boek kunnen lezen.'' sprak hij terwijl hij recht voor haar stond en haar aankeek. Opgelucht ontspannde ze zich weer, maar toen hij zijn hand uitreek naar haar wang hield ze toch nog even haar adem in. Zachtjes voelde ze zijn bebloede hand op haar wang, eventjes sloot ze haar ogen en ademde weer door. Dat zijn bloed nu ook op haar wang zat boeide haar weinig. ''Wat er met mij gebeurt, is niet goed voor me Lex...'' sprak hij zachtjes. Het deed haar pijn om hem zo roekeloos te zien. ''sorry.'' sprak ze meenend en keek hem recht aan. ''sorry Hunt.'' Langzaam pakten ze zijn andere hand vast en tilde deze even op. Ze keek er naar en zuchten. Opeens voelde ze hem instorten op haar schouder, langzaam legde ze haar arm om zijn rug heen en liet zich zelf en Hunt op de bank zakken. Hunter zijn tranen voelde ze zachtjes op haar schouders landen. Haar kleine arm trok het gespierde grote lichaam van Hunter iets meer naar haar toe. ''Hunt, kijk me eens aan.'' fluisterde ze zachtjes op een bijna moederlijke toon. ''Inderdaad, ik zal nooit begrijpen wat jij hebt mee gemaakt maar weet wel dat ik altijd medelijden met je zal hebben. Ik weet dat je dat niet wilt, maar je zult het maar moeten acpteren.'' sprak ze zachtjes en keek hem aan in zijn rode betraande ogen. Ze reek haar hand uit naar Hunter zijn hand en tilde deze langzaam op. Voorzichtig maar toch snel trok ze een stuk glas uit zijn hand. Het stukje glas gliberde al snel uit haar hand waardoor zij een kleine snee in haar hand overhield. '' Oeps sorry, dat had ik maar beter kunnen laten.'' sprak ze verlegen en keek snel weg. Haar ogen richten zich weer op de betraande ogen van Hunter. Eventjes was er een lege stilte, ze bleef hunter aankijken en glimlachten toen een heel klein beetje. ''Ohw hunt je maakt mij zo ook nog aan het huilen.'' sprak ze bijna snikkend en legde haar hoofd tegen zijn gespierde schouder aan.

Waarschijnlijk had ze een andere reactie van hem verwacht als dat ze kreeg, maar hij was de kracht om te vechten kwijt. Hij was het wederom weer verloren. hij merkte dat ze toch wel iets van wantrouwend jegens hem was. Ze wist natuurlijk niet wat hij kon doen bij haar of wat er in zijn hoofd rondging. ''sorry.'' sprak ze meenend en keek hem recht aan. ''sorry Hunt.'' Langzaam pakten ze zijn andere hand vast en tilde deze even op. Hij reageerde er niet meer op, niet meer in staat om te reageren. Langzaam legde ze haar arm om zijn rug heen en liet zich zelf en hem op de bank zakken. hij voelde hoe ze hem meer naar zich toe trok en hij liet het ook gebeuren. Hij herkende zijn moeder in dit gedrag, ze deed altijd hetzelfde als hij echt verdrietig was. Zelfs als hij kwaad was had ze hem in haar armen genomen en hem zacht gesust.''Hunt, kijk me eens aan.'' fluisterde Lexie zachtjes op een moederlijke toon. Bij die woorden tilde hij zijn hoofd op en keek haar doordringend aan met zijn blauwe ogen. ''Inderdaad, ik zal nooit begrijpen wat jij hebt mee gemaakt maar weet wel dat ik altijd medelijden met je zal hebben. Ik weet dat je dat niet wilt, maar je zult het maar moeten acpteren.'' sprak ze zachtjes en keek hem aan. Hunter zweeg nog altijd en schudde half zijn hoofd. Hij kon het niet zomaar loslaten, niet zo makkelijk als dat ze het zei. Hij bewoog niet toen ze zijn hand pakte en hij keek afwachtend toe bij wat ze ging doen.Voorzichtig maar toch snel trok ze een stuk glas uit zijn hand. ''Auw! godverdomme.'' Vloekte hij zacht en keek naar zijn hand.Het stukje glas gliberde al snel uit haar hand waardoor zij een kleine snee in haar overhield. ''Dat maak ik straks wel veder schoon.'' Hunter richtte zijn blik op haar hand en pakte die langzaam vast. ''Ohw hunt je maakt mij zo ook nog aan het huilen.'' sprak ze bijna snikkend en legde haar hoofd tegen zijn gespierde schouder aan. Nu was het zijn beurt om haar in zijn armen te nemen en zijn ogen zwijgend te sluiten. Hij kon niks zeggen, want al zijn woorden zouden op de verkeerde manier uit zijn mond komen.

''Auw! godverdomme.'' Vloekten Hunter zacht toen ze het stuk glas uit zijn hand had getrokken. Snel keek ze verlegen naar de grond. ‘’oeps, sorry.’’ Ze voelde dat Hunter haar hand langzaam vast pakten. Haar ogen waren weer op die van Hunter gericht. Nadat ze even tegen Hunts zijn gespierde borst had aangelegen rechten ze haar rug weer en keek hem aan met een hele kleine glimlach. Opeens merkten ze dat hunter zijn bloed op haar wang zat, langzaam probeerde ze het weg te halen maar dat werkten niet echt. ‘’gelukkig ben ik niet vies van je.’’ Sprak ze met een lichte grijns. ‘’ik leg me hoofd even tegen je schouder aan.’’ Zei ze maar voor de zekerheid, je wist het maar nooit wat hij ging doen. Voorzichtig liet ze haar hoofd tegen zijn schouder aan zakken. ‘’maar hunt, please doe jezelf niets aan. Alsjeblieft? Voor mij?’’ Fluisterde ze zachtjes en keek hem schuin aan vanaf zijn schouder. Waarschijnlijk hielp het niets, maar ach wie niet waagt wie niet weet. Nadat ze haar knieën op de bank had getrokken gaapten ze even en sloot haar ogen voor eventjes. Ondanks de situatie voelde ze zich toch wel ontspannen zo. Heel even opende ze haar ogen en keek naar Hunter zijn bebloede handen. ‘’Moeten we dat niet even schoonmaken voordat je zo allemaal infecties heb? Die ramen waren namelijk niet de schoonste ramen van Sydney.’’ Zei ze zachtjes en keek toen Hunter weer schuin aan vanaf zijn schouder. Na die woorden sloot ze haar ogen weer. ‘’O en mag ik nog antwoord gegeven of de vraag van wat je hier eigenlijk nog doet?’’ vroeg ze en hield haar ogen gesloten. Heel even zweeg ze. ‘’Je bent hier om mij gelukkig te maken.’’ Met deze woorden ging ze weer recht op zitten en keek hem recht aan. Een kalme kleine glimlach verscheen op haar lippen, maar toen er een koude wind vanuit het kapotte raam kwam zetten keek ze op richting het raam. Ze stond op en liep naar het raam, een koude rilling rilde over haar lijf. Eventjes keek ze naar het glas wat op de grond lag maar als snel trok ze de gordijnen dicht en liep weer terug naar Hunter. Ze zweeg maar over dat raam, daar belde ze morgen wel even iemand voor. Soepel liet ze zich naast Hunter ploffen en kroop langzaam als een klein kind tegen hem aan waarbij ze haar ogen weer sloot.