Ze keek even verlegen naar beneden na zijn antwoord. ‘’Het was een stomme vraag ja.’’ mompelde ze. Hunter zweeg en bleef voor zich uitstaren. Ze begreep het niet helemaal, maar ach wie deed dat nu wel. OOk bij haar thuis wist hij wel dat die hand van haar goed bedoeld maar het bracht verkeerde herinneringen terug. Het was gewoon een reflex van hem vanwege zijn vader. Elke keer als die een hand op zijn schouder zou leggen dan greep die andere altijd naar zijn eigen keel. Nooit had hij steun gehad aan die vent. Zonder hem mocht het dan wel zwaar zijn geweest, maar alles was beter dan dat. Hij keek weer even naar Lexie en sloot zijn ogen bij het voelen van de wind. ‘’If you don't understand my silence. You will not understand my words.’’ Hunter knikte heel langzaam en zweeg nog even. “Murder is born of love, and love attains the greatest intensity in murder” Mompelde hij nu zelf en keek haar even aan. Dit zou ze toch wel moeten kunnen begrijpen. Als ze dit niet begreep wist hij het ook niet meer.

Lexie zag dat Hunter haar aankeek en zijn ogensloot toen de wind langs hun kwam. ‘’“Murder is born of love, and love attains the greatest intensity in murder” sprak Hunter en keek haar aan. Eigenlijk wist ze niet echt wat ze moest zeggen, ze begreep het wel, maar ze kon gewoon niet antwoorden. ‘’Dat bij mij thuis… mijn schouder. Dat was een reflex hé?’’ vroeg ze voorzichtig en keek Hunter aan. Waarschijnlijk had zijn vader dat vaak bij hem gedaan. Even zag ze een beeld langskomen van een kleine Hunter. In een gedoken in de hoek van zijn kamer. Een grote man kwam kwaad binnen gestormd en vloekten op hem. Snel schudden ze haar hoofd om die vreselijke gedachtes kwijt te raken. ‘’Laat maar ik weet het antwoord al.’’ sprak ze en keek hem recht aan. In haar ogen kon je medelijden zien.

-megaa flutjee x'D

‘’Dat bij mij thuis… mijn schouder. Dat was een reflex hé?’’ vroeg ze voorzichtig en hij keekhaar even strak aan. Dat had ze dus al kunnen raden. Hij bleef haar aankijken en fronste toen ze met haar hoofd schudde. ‘’Laat maar ik weet het antwoord al.’’ Zei ze en keek hem aan. Hunter schudde even zijn hoofd en zuchtte zacht. ''Ja dat was een reflex.'' Mompelde hij zacht en keerde zijn rug naar haar toe. ''Je kan onderhand wel begrijpen hoe het was bij mij thuis, vooral na de dood van mijn moeder. Huilen kon ik nooit meer doen, ik kon geen pijn tonen.'' Hij zuchtte en staarde naar een golf. ''Elke keer als ik mezelf niet kon inhouden dook ik weg in een hoek van mijn kamer. En dan zou mijn vader schreeuwend mijn kamer binnen komen. Maar in plaats van me te troosten kon ikniks anders verwachten dan klappen. Elke keer als hij zijn hand op mijn schouder neerlegde dan ging zijn andere hand naar mijn strot om die dicht te knijpen terwijl hij me voor alles vervloekte.'' Langzaam deed hij een stap naar voren maar bleef met zijn rug naar haar toestaan. ''Naarmate ik ouder werd leerde ik mezelf verdedigen, niet dat dat veel hielp... Elke keer als ik uithaalde met mijn vuisten verbouwde hij mijn gezicht. Maar toch bleef het in mijn systeem zitten. Naarmate nog meer tijd verstreek werd ik nog sterker tot ik op een dag hem zo hard sloeg dat hij neerging.'' Even streek er een gemeende glimlach rond zijn lippen. ''Nooit heb ik zo hard gelachen, maar nooit zo vol haat.'' Hij draaide zich half om, maar zo dat ze zijn gezicht nog niet kon zien. ''Maar toen jij je hand op mijn schouder legde besefte ik het niet. Ik besefte niet dat jij het was in plaats van mijn vader.'' Hij zuchtte weer. Hij voelde zich toch nog wel een beetje schuldig. ''En ik weet dat hij allang dood is, ik weet dat ik hemheb afgeslacht. Maar altijd zal dat blijven steken in mijn hoofd. Het zijn herinneringen die ik wil vergeten, maar die ik niet meer wegkrijg.'' Hij zuchtte weer en haalde even zijn beide handen door zijn haar. ''Mijn leven is nooit makkelijk geweest.'' Hij zuchtte weer en liet zijn handen zakken. ''Killing is not nearly as easy as the innocent believe.'' Mompelde hij zacht en staarde voor zich uit. Hij wist niet waarom hij nou net dit allemaal aan haar had verteld, maar hij was wel blij dat hij het een keer zonder moeite kon vertellen aan iemand. Hoewel hij niet wist hoe ze zou gaan reageren wist hij wel dat ze medelijden met hem zou hebben. Maar ach, hoe was het anders als je niks anders kreeg dan liefde van je familie.


-pff heel verhaal

''Ja dat was een reflex.'' Mompelde hij zacht en keerde zijn rug naar haar toe. Lexie trok haar vest wat veder dicht en volgde Hunter met haar ogen. ''Je kan onderhand wel begrijpen hoe het was bij mij thuis, vooral na de dood van mijn moeder. Huilen kon ik nooit meer doen, ik kon geen pijn tonen.'' Hij zuchtte en staarde naar een golf. Langzaam knikten Lexie. Wat had ze toch een medelijden met hem, als ze de tijd terug kon draaien had ze dat gedaan zodat hij zijn vader eerder wat aankon doen. ''Elke keer als ik mezelf niet kon inhouden dook ik weg in een hoek van mijn kamer. En dan zou mijn vader schreeuwend mijn kamer binnen komen. Maar in plaats van me te troosten kon ikniks anders verwachten dan klappen. Elke keer als hij zijn hand op mijn schouder neerlegde dan ging zijn andere hand naar mijn strot om die dicht te knijpen terwijl hij me voor alles vervloekte.'' Langzaam stapten Hunter wat naar voren, maar hield zijn rug naar haar toe gekeerd. Ze voelde wat tranen opkomen, ze had zo erg medelijden met hem. Waarom kon ze hem niet helpen? Langzaam zetten ze wat stappen richting Hunter. Ze ging een meter naast Hunter staan zodat ze niet weer een onverwachtse klap kreeg. Hij vertelde het verhaal veder, ze voelde een eenzame traan over haar wangen glijden. Snel veegde ze die weg en slikten even. ‘’Als ik de tijd kon terug draaien voor je had ik het gedaan.’’ waarschijnlijk snapten hij hem ook wel. Ze draaide zich om en liep weer terug naar de palmboom. ‘’Was hij hetzelfde tegen je zusje?’’ vroeg ze zachtjes.

Zijn verhaal leek pijn te doen bij Lexie, maar hij was het wel gewend. Pijn deed het bij hem niet meer. Het bracht eerder de gevoelens van bitterheid terug in zijn hart. En de pijn die hij nog wel had werd verdrongen door die bitterheid. Hij kon er niks meer aan doen, maar elke keer als hij eraan terugdacht gebeurde dat gewoon. Hij merkte dat ze naar voren was komen lopen halverwege zijn verhaal. Vanuit zijn ooghoek keek hij weer even naar haar en hij zag dat er tranen ontstonden in haar ogen. Stond ze nu serieus te janken om zijn verleden? Hij merkte wel dat ze uit zijn buurt bleef, was ze bang dat hij haar ging slaan ofzo? Dat bij haar thuis was niks meer dan een ongelukje, een reflex. hij zou iemand nooit zonder reden slaan. Hij besloot er maar niks van te zeggen. ‘’Als ik de tijd kon terug draaien voor je had ik het gedaan.’’ Hoorde hij haar zeggen en hij draaide zijn hoofd om. Zijn ogen stonden vreemd leeg. Niet meer leeg als emotieloos, maar gewoon leeg alsof ze geen enkele emotie meer konden terugbrengen.''Geloof me, als dat kon had ik het zelf gedaan en als 10-jarige mn pa al afgemaakt zodat mijn moeder nu nog leefde.'' Antwoordde hij en zuchtte weer. Toen Lexie zich omdraaide en terugliep, liep hij gewoon mee. Het was niet echt lopen meer, eerder sloffen. ‘’Was hij hetzelfde tegen je zusje?’’ Vroeg Lexie zachtjes en Hunter schudde zijn hoofd. ''Nee, zij was anders dan ik. Haar band met onze moeder was minder sterk en zij was er al snel overheen. Dus in mijn vaders ogen was zij de sterkste.'' Antwoordde hij zacht en keek haar aan.

''Geloof me, als dat kon had ik het zelf gedaan en als 10-jarige mn pa al afgemaakt zodat mijn moeder nu nog leefde.'' antwoorden Hunter zuchtend. Toen ze terug liep, liep hij gewoon mee. , zij was anders dan ik. Haar band met onze moeder was minder sterk en zij was er al snel overheen. Dus in mijn vaders ogen was zij de sterkste.'' Antwoordde hij zacht en keek haar aan. Ze knikten even en keek hem aan in zijn prachtige ogen. ‘’Lijkt je zusje meer op je vader?’’ vroeg ze heel voorzichtig en hoopten dat Hunter de vraag niet verkeerd zou opvatten. Ze had niet echt een idee van Sheila. Waarschijnlijk had zij ook een goede en slechte kant. ‘’Was je zusje erbij toen je, je vader vermoorden?’’


- megaa fluutt

‘’Lijkt je zusje meer op je vader?’’ Vroeg Lexie voorzichtig en Hunter schudde zijn hoofd weer. ''Ja en nee tegelijk.'' Zei hij rustig en keek even naar de lucht. Qua karakter en houding leek ze heel erg op hem, omdat zij meer met hem optrok dan ik. Maar Qua uiterlijk totaal niet.'' Hij zuchtte even en keek haar recht aan. ''Hoewel ze nog altijd mijn vaders ogen heeft.'' Hij keek naar de zee en haalde opnieuw zijn hand door zijn haar. ''Ik lijk qua uitterlijk veel meer op mijn vader, alleen mijn blonde haar en mijn oogkleur heb ik overgenomen van mijn moeder, en misschien ook een deel van haar karakter. Maar dan ook een klein beetje.'' Het laatste mompelde hij een beetje. Hij leek meer op zijn moeder als hij haar vertelde, maar dat deed er niet toe. dan ging ze teveel verwachten van hem. Of ze ging verder denken, dat wilde hij gewoon niet. ‘’Was je zusje erbij toen je, je vader vermoorden?’’ Deze vraag viel lichtelijk verkeerd bij hem. Met een ruk draaide hij zijn hoofd om. ''Waar zie je me voor aan? Sheila is meer voor mij dan jij je kunt bedenken en denk je nu echt dat ik haar mee zou nemen in die ellende?'' Zijn kaak was meteen strakgetrokken. toen schudde hij zijn hoofd en keerde haar zijn rug weer toe.

''Ja en nee tegelijk.'' zei Hunter en richten zijn ogen op de blauwe lucht. Lexie knikten zachtjes en bleef naar Hunter kijken. Qua karakter en houding leek ze heel erg op hem, omdat zij meer met hem optrok dan ik. Maar Qua uiterlijk totaal niet.'' Hij zuchtte even en keek haar recht aan. ''Hoewel ze nog altijd mijn vaders ogen heeft.'' Lexie knikten weer zachtjes en keek naar de golfen. Op wie leek zij eigenlijk het meesten? Ze had geen idee, ze had van allebei haar ouders wel wat. Haar blonde haar, de lengte en de onzekerheid had ze van haar moeder. Van haar vader had ze haar ogen, haar figuur en natuurlijk had ze van alle bij het haar karakter. ''Ik lijk qua uitterlijk veel meer op mijn vader, alleen mijn blonde haar en mijn oogkleur heb ik overgenomen van mijn moeder, en misschien ook een deel van haar karakter. Maar dan ook een klein beetje.'' Het laatste mompelde hij een beetje. Hunter had nog steeds zijn ogen op de lucht gericht. Ze hopen nog steeds dat ze niets verkeerd had of ging zeggen. Met een ruk draaide Hunter zich om. . ''Waar zie je me voor aan? Sheila is meer voor mij dan jij je kunt bedenken en denk je nu echt dat ik haar mee zou nemen in die ellende?'' zijn kaak was gelijk strakgetrokken, maar snel schudde hij zijn hoofd en keek weer weg. ‘’Sorry.’’ sprak ze onzeker en verlegen. Ze zei wel niets meer.

-topic uit? X’3