Ethan werd langzaam wakker en gaapten lui, hij wierp een blik naar de klik. ‘’12 uur..’’ mompelde hij slaperige en ging recht opzitten. Zijn haar zat super door de warm en zijn ogen zaten nog half dicht. Lopend en al trok hij zijn donkerblauwe hemd aan en sjokten naar beneden. Hij ging op het terras staan stak een peuk op. De koude kille wind waaide langs Ethan zijn blote bruine benen. Hij had een kort voetbalbroekje aan. Hij rekten zich uit en haalde een hand door zijn haar. ‘’’o god het is echt koud.’’ piepten hij en liep met grote passen weer naar binnen, hij doofde zijn peuk. Hij verplaatsend zich naar de keuken en maakten en klein ontbijt. Snel zoop hij een liter fles water op en rende de trap op naar boven. Hij liep zijn inloopkleding kast in en keek rond. Voor een jongen/man had hij eigenlijk best veel kleren. Hij keek van links naar rechts en mompelde wat in zich zelf. Even later trok hij een donkerblauwe blouse aan, taupe kleurig colbertje en een donkere spijkerbroek. Zijn donkerblauwe Armani schoenen maakten de look af. Hij poetsen zijn tanden en deed zijn haar. Ethan kon niet ontkennen dat hij ijdel was. Opeens hoorde hij opvallende geluiden, hij gluipten naar zijn kamer en haalde zijn wapen uit het kastje.

- Only Alex

''Geef antwoord!'' Schreeuwde een kwade stem tegen een vastgebonden jongeman. Die antwoorde alleen maar door naar hen te staren, iets wat hem een volgende kogel in zijn lijf bezorgde. zijn ogen werden doffer naarmate hij bloed en dus kracht verloor. Zo zou zijn einde eruit zien. Eenzaam en gebroken. En waarvoor? Waarvoor loog hij nog tegen de wereld, iedereen dacht hem te kennen, maar hij was niet wie hij beweerde dat hij was. ''Denk je dat die nog antwoord gaat geven? Kijk eens naar hem.'' Klonk een andere, zachtere stem. Dit was een vrouw, dat wist hij, ze was vriendelijker tegen hem geweest dan de rest. Maar nog altijd veranderde dat niks. ''Dood gaat hij toch wel, dus wat maakt het uit?'' Klonk de ander weer. Er was een duidelijk verschil te horen in de stemmen van de twee. Nu tilde de jongeman zijn hoofd op en keek ze beide even aan. ''Dump hem maar, en zorg ervoor dat hij niet meer leeft.'' Snauwde de kwade en de jongeman sloot zijn ogen. ''Dan maar sterven zonder naam, mij kan het niks meer schelen.'' De jongeman snoof nu even en opende zijn blauwe ogen weer. Toen gebeurde het sneller dan hij doorhad. zijn handen werden strakker vastgemaakt door twee krachtige handen. Hij gaf al geen krimp meer en liet zich meeslepen. ''Nou zusje, we wachten op je.'' Werd er met een kille stem gezegd en hij voelde hoe het scherpe blad van een mes opnieuw zijn lijf binnendrong. Een flits van herinneringen kwam in hem op. Dit was dus zijn einde, nooit meer zou hij zijn naam horen. Hij hoorde iemand wat roepen en het werd stil. De enige aanwezigheid was nog het jonge meisje. Nu voelde hij twee handen tegen zijn schouder die hem half optilde en naar de open deur sleepte. Voor zo ver hij kon kijken zag hij water. Geweldig, hij zou eindigen als haaienvoer. ''Het spijt me echt'' Fluisterde het meisje en nu keek de jongeman haar aan. ''Het geeft niet,'' wist hij met moeite te fluisteren en dit leek het meisje te verbazen. ''Je hebt een goed hart, alleen liep je toekomst anders. Net als dat van mij.'' Bij zijn laatste woorden trok hij zijn mondhoeken op. ''Lang geleden heb ik afstand gedaan van mijn geboortenaam, maar nooit kun je van je familie wegrennen.'' Ze keek hem vragend aan en de jongeman rilde heel even van pijn. ''Als dit mijn einde is dan wil ik ten onder gaan met de naam die ik nooit echt heb willen dragen. Niet als trots, maar om jullie te krenken.'' Zijn stem verlaagde en hij keek het meisje aan, maar opnieuw kwam de ander weer terug. ''Is hij hier nu nog steeds?'' Snauwde hij en keek naar de jongeman. ''Geen antwoorden is geen leven.'' Siste hij kil en gaf de jongeman een schop, waardoor deze de tranen in zijn ogen voelde opkomen. ''Dan maar geen leven.'' Siste hij terwijl het meisje hem nu echt naar de rand duwde. ''Maar hiermee zal je nooit wegkomen, niet zolang mijn naam Alexander Richard..'' Hij viel even stil en voelde hoe een voet hem nu bijna over het randje duwde. ''Niet voor zolang mijn geboortenaam Alexander Richard Portillo is!'' Hij voelde hoe zijn ondergrond verdween en hij begon te vallen. Zijn ogen staarden omhoog, naar de verbaasde gezichten die hem nakeken. Ze hadden hem verstaan, dat wist hij nu zeker! Triomf overspoelde hem voordat hij het water raakte en alles zwart werd.

-jah hij spoelt aan op het strand =3
Nog vastgebonden en onder de wonden xD

Langzaam sloop hij van de trap af en verstopten zijn wapen in zijn holster. Hij keek de kamer rond, daar was niets te zien. ‘’Pap está de nuevo?’’ sprak hij zuchtend en liep naar buiten. Er was dus niemand te zien. Een overvliegend vliegtuig trok zijn aandacht, hij zag iets heel vreemds uit het vliegtuig vallen. Hij fronsten en keek het vliegtuig even achterna. Snel rende hij naar de voordeur en liet zijn ogen over het strand heen glijden. Opeens zag hij een gestalte aanspoelen. Met grote passen renden hij erop af. Zijn hele schoenen zaten nu wel vol met zand, maar ach. Het gestalte lag op zijn zij. Ethan reikten zijn hand naar zijn schouder en draaide het voorzichtig om. Toen hij Alex zag schrok hij zich dood. ‘’Alex!? que aún está vivo?’’ sprak hij bezorgd. Ethan keek naar zijn broertjes handen die vast gebonden waren. Snel pakten hij zijn mes en sneed het touw voorzichtig los. ‘’Vamos hermano!’’ Hij probeerde Alex te reanimeren, maar dat lukten niet echt. Hij tilde zijn broer op en liep door het zware zand naar zijn villa. Met zijn linkerhand opende hij de deur en duwde hem dicht met zijn rug. Hij legde hem op de bank. Nu pas vielen de vele steek en kogelwonden hem op. Hij scheurde zijn tshirt open en schrok weer. ‘’Oh Dios, ¿qué han hecho?’’ mompelde hij en rende naar de garage. Hij pakten snel de ehbo koffer en rende weer terug. Met een pincet haalde hij de vele kogels eruit en maakten de wonden schoon. ‘’Alex! Wakker worden!’’ riep hij op een gegeven moment erg kwaad. Dan maar mond op mond… zuchtend deed hij dat in de hoop dat dit zijn boertjes leven zou redden.


Pa ben jij het weer?
Alex!? Leef je nog?
Kom op broertje!
O God, wat hebben ze je aangedaan?

'’Alex!? que aún está vivo?’’ hoorde hij in de verte een stem en hij probeerde zijn ogen te openen. En hoewel hij er niet bij was was hij dat toch. De druk op zijn polsen was afgenomen en hij merkte dat zijn handen volledig vrij werden. Hij probeerde ze te bewegen maar had er de kracht gewoon niet voor. ‘’Vamos hermano!’’ Klonk de ver afgelegen stem weer. Broertje? Waar had die mafkees het over. Toen werd alles weer volledig zwart. Van alle plekken waar hij was geweest in zijn jonge leven, was dit de leegste. Er was niks of niemand hier, alleen maar pure leegte. De pijn,martelend en krachtvernietigend zwaar. Elk deel van zijn lichaam deed pijn en zijn ogen kon hij niet eens openen. Hij merkte dat hij anders lag, maar het gevecht voor zijn bewustzijn was nog steeds te zwaar. ‘’Alex! Wakker worden!’’ Klonk nu een kwade stem, een stuk dichterbij. Nu begon hij opnieuw het gevecht en probeerde zijn ogen te openen. Hij kende deze stem, en hoewel hij liever elke andere in de wereld had willen horen,was dit nog bekend voor hem. Even trilde zijn ogen terwijl ze hun gevecht niet opgaven. ''Ethan...'' Zijn stem was nauwelijks hoorbaar terwijl zijn ogen wat verder opengingen. Wat kon hij nu zeggen, hij was overgeleverd aan de genade van zijn oudere broer.

-kortheid maar anders word tessa boos xD

''Ethan...'' mompelde hij zacht en heel erg onverstaanbaar. Ethan zuchten opgelucht en haalde een hand door zijn haar. ‘’gracias a Dios.’’ mompelde hij en keek Alex aan. Wat moest hij nu doen? Naar het vaste land gaan en dan naar het ziekenhuis? Hij wist het even niet meer zo goed. ‘’Moet je naar het ziekenhuis?’’ vroeg hij en keek Alex bezorgd aan. Hij scheurde een stukje van Alex zijn shirt af en drukten zo een grote steekwond dicht. ‘’Ik weet dat je liever ieder ander in de wereld had gezien nu, maar ik laat je nu niet in de steek Alex.’’ sprak hij krachtig en keek even naar buiten. Hij deed er alles aan om de bloeden de wonden te stoppen. Je zag duidelijk dat hij zijn ongeduldheid erg in bedwang moest houden. ‘’Vamos Alex, usted puede hacerlo.’’ sprak hij terwijl hij Alex zijn bovenarm verbond. Hij keek even naar Alex zijn broek die helemaal onder het bloed zat. ‘’Welke idioot heeft dit gedaan Alex?’’ vroeg hij voorzichtig en wetend dat hij waarschijnlijk toch geen antwoord kreeg. Het lange gestalte stond op en liep naar de keuken, hij trok alle laden open en zocht naar een schaar. ‘’Waar is dat k*t ding!?’’ riep hij gespannen en gaf een trap tegen een keukenkastje. Snel liep hij terug naar Alex en sneed de helft van zijn broek open met zijn mes. Snel maakten hij alle wonden schoon en verbond ze om het bloeden tegen te gaan.


God zei dank.
Kom op Alex, je kan het.

‘’gracias a Dios.’' Hoorde hij zijn broer mompelen en keek hem even recht aan. Het was duidelijk te zien aan hem dat hij niet helemaal wist wat hij moest doen. Hij nam het hem ook niet kwalijk, het zijn werk om mensen om te leggen, niet om ze te redden. ‘’Moet je naar het ziekenhuis?’’ Vroeg Ethan en keek hem bezorgd aan. Zwijgend schudde hij zijn hoofd, dan zouden ze hem op komen zoeken en het werk afmaken. Maar hij wist zeker dat ze hem gehoord hadden, dus ze konden ook helemaal niks doen. Maar hij wilde het risico niet nemen, hij had toch echt de voorkeur om te blijven leven. Hij sloot zijn ogen toen Ethan een stuk van zijn shirt afscheurde en een van de steekwonden dichtduwde. Al die tijd was hij te verdwaasd geweest om ook maar iets te voelen maar nu kwam het op. Pijn, martelende pijnen. Hij was in zijn leven een hoop gewend maar dit was erger dan ooit. Er trok een rilling door zijn lijf en hij kreunde van pijn. ‘’Ik weet dat je liever ieder ander in de wereld had gezien nu, maar ik laat je nu niet in de steek Alex.’’ sprak Ethan krachtig en Alex keek naar hem. Toch was er iets veranderd aan zijn broer, er was iets anders dan de vorige keer dat hij hem zag. Maar wat hij vooral zag was dat zijn broer ongeduldig was, en dat toch nog probeerde te verbergen voor hem. ‘’Vamos Alex, usted puede hacerlo.’’ Hoorde hij ethan weer zeggen en voor een moment trokken zijn mondhoeken een klein stukje omhoog. De blik van zijn broer gleed verder over zijn lijf en hij zweeg. ‘’Welke idioot heeft dit gedaan Alex?’’ Vroeg Ethan voorzichtig en Alex keek hem aan. ''Als ik dat eens wist...'' Mompelde Alex zwakjes en tilde zijn arm met al zijn kracht op en zette nu zelf kwacht op een van de steekwonden op zijn borst. Hij zag zijn broer opstaan en naar de keuken verdwijnen waar hij hem hoorde rommelen. ‘’Waar is dat kut ding!?’’ Hoorde hij Ethan roepen en schrok zelf van een klap. Nu zag hij zijn broer weer aankomen en schrok toen die een mes tevoorschijn haalde. Maar tot zijn opluchting was het alleen maar om zijn broek los te snijden. Hij voelde hoe zijn broer de wonden ontsmette en besefte nu pas dat dit erg was. ''Het ziet er zeker erg uit?'' Vroeg alex zacht en keek Ethan vragen aan. ''Maar vast niet zo erg als dat het voelt,'' fluisterde hij nu en sloot zijn ogen weer even.

Alexander schudden zijn hoofd toen Ethan vroeg of hij naar het ziekenhuis wou. Het was natuurlijk een domme vraag, maar je wist het maar nooit. ''Als ik dat eens wist...'' mompelde Alex zwakjes. Ethan keek even naar Alex die een wond op zijn eigen borst dicht drukten. Toen hij zijn mes wegdeed keek hij Alex even aan. ‘’oeps.. Sorry.’’ sprak hij fronschuldend. Ethan bond de laatste beenwonden af en zuchten even. Hij keek naar zijn colbert die helemaal onder het bloed zat. Achja die kon in de was, Alex niet. ''Het ziet er zeker erg uit?'' vroeg Alex en keek Ethan aan. Even twijfelde Ethan en keek zijn broer aan. ‘’Ehm 7 schot en 9 steek… sorry broertje. Het ziet er niet echt goed uit.’’ sprak hij met medelijden en keek Alex aan in zijn moedersogen. ‘’Zal ik iets zoeken tegen de pijn? Ik heb vast nog wel wat pijnstillers van mezelf liggen.’’ sprak hij terwijl zich verplaatsten naar de keuken. Hij doorzocht een keukenkastje en haalde een pakje diclofenac aanzetten. Hij gaf een pil aan zijn broertje en liep richting de eettafel. ‘’het duurt nog wel even voordat je weer op de been bent.’’ sprak hij en staarde even naar buiten. Hij trok zijn colbert uit en hing hem over de stoel heen. Zijn lange lichaam verplaatsten zich naar de keuken waar hij zijn handen wasten. ‘’Heb je nog wat nodig? Eten? Drinken? Dekens?’’ vroeg hij met een redelijk zorgzame stem. Misschien zag zijn broertje nu ook de goede kant van hem. Alex had altijd maar de redelijk slechte kant van Ethan gezien dus misschien kreeg hij zo toch nog wat vertrouwen in hem. Ethan zetten de buitendeur op een kleine kier, ging er vlak naast staan en stak een peuk op. Hij was een echte stressroker, dat kon je ook zeker zien aan zijn manier van roken. Vanuit zijn ooghoeken keek hij even naar Alex die futloos op de bank lag. Zijn rook blies hij netjes naar buiten, hij wist niet of Alex het erg vond dat hij rookten dus dan maar zo. Zo’n 3 minuten later doofde Ethan zijn peuk en gooide hem in de asbak. Hij liet zich neerzakken op de andere bank en legde zijn voeten optafel.

‘’oeps.. Sorry.’’ Zei zijn broer verontschuldigend toen hij het mes wegstak. Als Alex zijn schouders kon ophalen had hij dat gedaan, maar hij had er gewoon geen kracht voor. Alex sloot zijn ogen toen Ethan de laatste wond afbond, maar opende ze weer toen hij Ethan hoorde zuchten. ‘’Ehm 7 schot en 9 steek… sorry broertje. Het ziet er niet echt goed uit.’’ Alexhoorde de medelijden in de stem van zijn broer en zuchtte even. Dat was inderdaad heftig, 16 in totaal. En hij was de tel al kwijt bij 5 wonden. Alex sloot zijn ogen even en ademde diep uit, maar ook meteen weer in. ‘’Zal ik iets zoeken tegen de pijn? Ik heb vast nog wel wat pijnstillers van mezelf liggen.’’ sprak hij terwijl zich verplaatsten naar de keuken. Alex volgde hem met zijn ogen en zweeg. Kon hij hem wel vertrouwen, wie weet probeerde hij hem juist wel van kant te maken. Hij sloot zijn ogen weer en besloot dat hij geen andere keus had dan Ethan te vertrouwen. Met moeite slikte hij het pilletje en liet zijn hoofd weer zakken. ‘’het duurt nog wel even voordat je weer op de been bent.’’ Hoorde hij Ethan weer zeggen en Alex keek hem aan. ''Je meent het.'' Mompelde hij en sloot zijn ogen weer even. Hij hoorde zijn broer weer lopen maar hield zijn ogen gesloten. ‘’Heb je nog wat nodig? Eten? Drinken? Dekens?’’ Hoorde hij zijn broer met een bezorgde stem vragen en Alex schudde eerst zijn hoofd. ''Voorlopig niks...'' Mompelde hij zacht en opende zijn ogen weer. De zorg die Ethan hem gaf verbaasde hem, vooral na hoe hij hem de laatste keer had behandeld. Misschien was hij niet zo slecht als zijn vader. Maar hij bleef een moordenaar, dat kon niemand ontkennen. Alex keek nog even toe hoe zijn broer de deur op een kier zette en een sigaret opstak. Maar daarna sloot hij zijn ogen en zakte half weg in een droomloze slaap. Toen viel hij verder weg in een diepe slaap en heel langzaam zakte zijn mond een stukje open. Hij had nu niks meer door, hij sliep veel te diep. zijn ogen schoten echter met een ruk open toen hij geluid hoorde en Alex staarde om zich heen. Toen hij besefte dat hij nog altijd op dezelfde plek was sloot hij zijn ogen weer om opnieuw weg te vallen in een droomloze slaap.

Ethan keek even naar zijn broertje die op de bank lag te slapen en gaapten zelf ook even. Geluidloos liep Ethan naar boven, haalde zijn laptop en zetten hem op de keukentafel. Daarna liep hij door naar de koelkast en pakten een fles water. Met zijn linkerhand pakten hij een glas uit een kastje en zetten het naast zijn laptop neer. Hij verveelde zich dood, maar kon niet weggaan. Hij kon zijn broertje niet allen hier achterlaten. Wie weet kwam zijn vader dan wel doodleuk binnen gewandeld en dan zou hij weer de schuld krijgen. Nee hij bleef wel hier op Alex ‘’passen’’. Rond een uur of 6 zetten hij een pan groentesoep op. Waarschijnlijk had Alex er toch geen zin in, maar ach. Dan vrat hij zijn deel wel op. Ondertussen gooide hij zijn colbert in de was en maakten zijn mes schoon. Terwijl hij aan het laptoperen was dronk/at hij zijn soep op. Hij vroeg wel of Alex wat wou als hij weer wakker was. Hij had zijn slaap nu erg nodig, Ethan wreef even in zijn ogen en legde zijn hoofd op de rugleuning. Toen Alex wakker was, was Ethan druk bezig met zijn peuk roken buiten. Met zijn dikke cognac kleurige lerenjack stond hij buiten te kauwkleunen. Hij liep even naar de rand van de tuin en gooide zijn sigaret in de zee. Zijn lange benen waren met paar passen weer bij de achterdeur. Hij stapten naar binnen en schudden even met zijn hoofd zodat zijn haar weer goed zat. Terwijl hij naar de gang liep om zijn jas op te hangen keek hij even naar Alex. Eenmaal in de kamer plofte hij op de bank naast hem. ‘’Gaat die al wat beter?’’ vroeg hij voorzichtig en liet zich zelf onderuit zakken op de bank. ‘’als je wat nodig hebt gewoon zeggen hoor.’’ mompelde hij slaperig en keek hem even aan. Hij had vandaag niets gedaan, maar daar werd hij juist moe van.

-sorry,,, kortheid.. x'D

Hoewel hij rustig sliep bleef het een onfijn gevoel. Hijhatte het om aan andermans genade overgeleverd te zijn. Zijn ademhaling was regelmatiger geworden, maar de pijn bleef. Elke keer als hij zijn ogen opende voelde hij een steek door zijn lijf trekken. Maar nu was hij wakker, en helde tegelijk. hij keek naar zijn broer die een sigaret stond te roken en zuchtte even. Waarom moest zijn broer nu zoiets goors doen. Alex had zelf echt een hekel aan roken, maar hij zou diegene die rookten niet gaan lopen afbekken. Dus hij bleef maar zwijgen, zijn broer moest zelf maar weten wat hij deed. Hijsloot zijn ogen weer even, maar opende ze weer toen hij Ethan hoorde. Hij zag hoe ethan op de andere bank plofte en keek hem rustig aan. ‘’Gaat die al wat beter?’’ Vroeg Ethan voorzichtig en Alex knikte heel lichtjes. ''Het gaat wel,'' mompelde Alex zacht en sloot zijn ogen weer. ’als je wat nodig hebt gewoon zeggen hoor.’’ Hoorde hij zijn broer slaperig mompelen en Alex trok zijn mondhoeken even omhoog. Zijn broer was echt lui nu. ''Ik heb best wel trek.'' Gaf Alex toen maar zacht toe en keek Ethan even aan. Hij vond dit echt afschuwelijk.

''Het gaat wel,'' mompelde Alex zacht en sloot zijn ogen. Hij keek even naar zijn broer en toen weer naar buiten. Je kon duidelijk zien aan zijn broer dat hij er niet echt blij mee was dat hij hier lach, maar hij had maar pech. Ethan kon zijn eigen broertje daar niet laten sterven. ''Ik heb best wel trek.'' sprak Alex zacht. Ethan ging rechtop zitten en keek weer naar zijn broertje. ‘’Zeg maar wat je wilt. Ik heb van alles pizza, soep, chips, macaroni, brood en ga zo maar even door.’’ Langzaam stond hij op en liep alvast richting de keuken. Hij leunde tegen het aanrecht aan en haalde een hand door zijn haar. Buiten was het bijna donker, de verlichting in de tuin sprong aan. Ethan wreef in zijn ogen en trok daarna zijn blouse uit zijn broek. ‘’Moet ik zo even een nieuw t-shirt voor je pakken?’’ sprak hij en richten zijn blik op Alex. Hij lag daar nog steeds pijn te lijden op de bank. Zijn broertje was wel wat kleiner dan hem zelf, maar hij pasten zijn kleren vast wel.

- flutje

Nadat hij toch had toegegeven dat hij trek had zag hij zijn broer overeind komen. Alex sloot zijn ogen weer even en zuchtte kort. ‘’Zeg maar wat je wilt. Ik heb van alles pizza, soep, chips, macaroni, brood en ga zo maar even door.’’ Langzaam stond hij op en liep alvast richting de keuken. Hij leunde tegen het aanrecht aan en haalde een hand door zijn haar.Alex dacht even goed na en zuchtte. ''Iets lichts als je het hebt, een beetje soep is wel goed denk ik.'' Antwoordde Alex zacht en staarde naar buiten. ‘’Moet ik zo even een nieuw t-shirt voor je pakken?’’ hoorde hij zijn broer vragen en zuchtte zelf even. ''Zolang ik er niet zo belachelijk uit kom te zien zoals jij vind ik het prima.'' Mompelde hij en probeerde zichzelf overeid te hijsen. Hij vloekte even toen hij een steek van pijn voelde, maar zette ongestoord door. Zijn lichte ogen kneep hij even dicht en hij hees zichzelf verder op. Nu moest hij ook iets zelf gaan doen, het kon hem niet schelen hoeveel pijn dit ging doen. Vanuit zijn ooghoeken wierp hij even een blik op Ethan en zuchtte. ''En trouwens hoe wil je mij kleding aantrekken als ik niet eens normaal kan bewegen?'' Mopperde hij even en sloot zijn ogen kort.

''Iets lichts als je het hebt, een beetje soep is wel goed denk ik.'' Antwoordde Alex zacht en staarde naar buiten. Ethan draaide zich om en warmde de soep weer op. . ''Zolang ik er niet zo belachelijk uit kom te zien zoals jij vind ik het prima.'' Mompelde Alex en probeerde zich omhoog te hijsen. Ethan hoorde wat hij zei en rolde met zijn ogen. In zijn kledingkast lag ook heus wel normale kleding, zo erg wat Ethan nou ook weer niet. Vanuit zijn ooghoeken zag hij Alex een poging doen om op te staan. Ethan verplaatsten zich naar de deur en draaide om toen Alex wat zei. . ''En trouwens hoe wil je mij kleding aantrekken als ik niet eens normaal kan bewegen?'' mopperde alex. Even fronsten Ethan. ‘’Ehm ja dat is een goede.’’ Sprak hij bedenkend en keek even naar buiten. ‘’Dan word het toch een blouse broertje.’’ Grinnikten hij, maar als snel trok die zijn gezicht in de plooi. ‘’Je mag van mij ook dat halve shirt aan houden hoor.’’ Ethan richten een bedenkende blik op Alex. Hoofdschudden liep Ethan naar de keuken en schonk voorzichtig wat soep in een kom. Uit de keukenlade pakten hij een lepel. Hij gaf de kom soep aan Alex en liep richting de deur. Zonder een woord te zeggen liep hij de trap op. Eenmaal in zijn kamer staarde hij naar zijn balkon. 2 jaar geleden was hij van zijn balkon afgeduwd door zijn vader omdat hij zijn klus niet had geklaard. Hij wist het nog als de dag van vandaag, zijn vader schreeuwde in het Spaans naar hem. Dingen die niet voor herhalingvat baar waren. Ethan was naar achter gedeinsd toen zijn vader zijn wapen trok. Dat was niet zo slimme set van hem geweest want even later toen ze elkaar de haren invlogen duwde Ramiro hem over de reling. Ethan was zo’n drie en een half meter naar beneden gevallen en op de harde stenen gevallen. Daar had hij nog zo’n 5 minuten bewusteloos gelegen totdat zijn moeder kwam helpen. Gelukkig hield hij er allen een gebroken schouder, gekneusde ribbenkast en een hevige hersenschudding aan over. Bijna twee hele week had hij in bed gelegen. Zijn moeder kwam allen bij hem zitten als Ramiro er niet was. Zijn vader vond dat hij zich niet zo moest aanstellen. Ethan schudden snel zijn hoofd om die walgelijke gedachtes kwijt te raken en ging opzoek naar kleding voor Alex.

Bij zijn opmerking rolde Ethan met zijn ogen, ja hij hield er niet van om opgetut te worden qua kleding. Zolang het lekker zat vond hij alles wel best. zijn volgende opmerking leek toch iets slimmer te zijn en hij zuchtte kort. ‘’Ehm ja dat is een goede.’’ Sprak hij bedenkend en keek even naar buiten. ‘’Dan word het toch een blouse broertje.’’ Grinnikten hij, maar als snel trok die zijn gezicht in de plooi. ‘’Je mag van mij ook dat halve shirt aan houden hoor.’’ Alex haalde zo goed al hij kon zijn schouders op. ''Wat doet het ertoe? Voorlopig sta ik niet op mijn voeten, hoewel ik dat maar al te graag wil.'' antwoordde hij droog. ''Maar tja, jij bent de ijdeltuit hier niet ik. Dus wat wil jij liever?'' Zijn opmerking was eerder een vraag en hij draaide zijn hoofd deels om. Zwijgend nam hij de soep aan en probeerde zich iets verder op te hijsen. Hij wilde nu echt niet dat hij ook nog gevoerd moest worden. Hij zette zijn kaken stevig op elkaar voor hij zich afzette en toch rechtop zat. Nadenkend lepelde hij alles naar binnen en zuchtte kort. Waarom moest hem dit nu weer overkomen? Hij schrok toen zijn mobieltje ineens afging. even staarde hij er verbaasd naar, had dat ding het overleefd? Hij fronste en bekeek het nummer. ''Hallo, Rider hier.'' Zeihij toen hij opnam. ''Rider godzijdank waarom namje geen contact met ons op! Waar ben je nu, we komen je meteen halen.'' De stem klonk gehaast en hij herkende hem als die van Hayley. Hij zuchtte kort. ''Als antwoord op je eerste vraag, dat is een lang verhaal en dat leg ik wel een andere keer uit. Wanneer ik terug ben. En op je tweede opmerking...'' Hij zuchtte even. Hij kon niet vertellen waar hij was, dan zou hij ethan verraaden. ''Voor je tweede vraag kan ik je alleen vertellen dat ik op een plek ben waar me geen kwaad meer word gedaan. Geloof me.'' zijn stem klonk rustig maar zijn gezicht vertrok terwijl hij zijn arm bewoog. ''Nee Rider, je moet terugkeren. Adelynn wil onmiddelijk een verslag van je hebben. Ze wil het echt nu hebben,kun je het niet telefonisch doen?'' Opnieuw zuchtte Alex. ''Ik hoef niet opgehaald te worden en zeg maar tegen Adelynn dat ze dat verslag schriftelijk van me krijgt zodra ik terugkeer. Dat gaat trouwens nog wel een tijdje duren maar dat doet er niet toe. Dus Hayley, ik ga er nu een eind aan knopen, en ben voorlopig ook niet bereikbaar. Zeg tegen Adelynn dat ze dat verdomde verslag krijgt en verder dat ik wel veilig ben. duidelijk?'' Hij haalde zijn telefoon al weg van zijn oor. ''Maar Rider!...'' Hayley kwam niet verder want hij had al opgehangen voor ze haar zin had kunnen afmaken. Meteen daarna zette hij zijn mobiel uit en trok de batterij eruit. Zo was hij niet te traceren naar waar hij was. Met een diepe zucht nam hij een hap van zijn soep en sloot even zijn ogen.

''Wat doet het ertoe? Voorlopig sta ik niet op mijn voeten, hoewel ik dat maar al te graag wil.'' antwoordde hij droog. ''Maar tja, jij bent de ijdeltuit hier niet ik. Dus wat wil jij liever?'' sprak zijn broertje en draaide zijn hoofd weg. ''We will see.'' sprak Ethan en liep de trap op. In zijn klerenkast zocht hij naar het normaalste tshirt wat hij had. Toen hij een normaal shirt had gevonden trok hij nog even snel een vest uit de kast en liep weer de trap af. Toen hij Alex hoorde bellen stopten hij en bleef heel eventjes stilletjes luisteren. ''Voor je tweede vraag kan ik je alleen vertellen dat ik op een plek ben waar me geen kwaad meer word gedaan. Geloof me.'' sprak een rustige stem. Op het gezicht van Ethan ontstond toch wel een kleine glimlach, snel liep hij door want hij wou niet het hele gesprek afluisteren. Toen hij de kamer inliep keek hij even naar Alex en liep snel weer veder. Hij legde de kleren even op de tafel en ging toen buiten staan roken. Toch was hij wel blij dat zijn broertje dat zei, natuurlijk wist hij ook wel dat zodra Alex wegkon dat hij dat ook echt deed. Langzaam blaasde hij de rook uit en staarde na hoe het werd meegevoerd door de wind. Snel werd hij weer gewaakt door zijn mobiel. Wie moest hem nou weer lastig vallen? Vast zijn vader weer... kon die vent hem nou nooit met rust laten. Hij keek op zijn schermpje en ja hoor het was zijn vader. ''Está usted de nuevo en su vago parpadeo?'' sprak de gemene stem gelijk. Ethan rolde met zijn ogen en keek even richting Alex. ''Nee, maak je maar geen zorgen.'' sprak hij droog. Kon zijn vader eigenlijk wel 1 ding goeds over Ethan zeggen? Nee natuurlijk niet. Er klonk wat Spaans gemopeld door de telefoon. ''Maar wat is er, want ik heb niet de hele dag te tijd?'' vroeg Ethan en blaasde weer wat rook uit. ''Haz que tu mañana una vez útiles y buscar cómo me puede llegar a algún lugar rápidamente.'' klonk de duisteren stem en Ethan knikten zachtjes, maar zag er niet echt blij uit. Zijn vader vertelde hoe en wat en hing toen op. Ethan drukten zijn peuk uit en legde deze in de asbak. Terwijl hij naar binnenliep mompelde hij iets wat leek op man val toch dood. ''Ik heb een shirt en een vest voor je.'' sprak hij toen tegen Alex en keek hem aan.

-Zit je weer op je luie flicker?
- Maak je morgen eens nuttig en kijk voor mij hoe ik het snelste ergens kan komen.