Lexie zuchten zachtjes en voelde haar handen trillen. ‘’Jegaat het toch niet geloven.'' sprak hij zachtjes en staarde haar aan. Ze keek Hunter aan, ze kon het gemakkelijk zien of iemand een leugen vertelde of niet. ''Maar ze is vermoord door mijn vader, en het is maar goed dat hij nu dood is. Anders had ik een hell van zijn leven gemaakt.'' Sprak Hunter weer, Lexie keek hem in zijn ogen aan… hij meende het echt, dat zag je gewoon. ‘’Nee ik geloof je echt hoor, ik zie het aan je ogen.’’ sprak ze en het laatste mompelde ze onverstaanbaar. Het leek haar verschrikkelijk als haar moeder werd vermoord, vooral door haar eigen vader. Gelukkig hoefde zij daar niet over na te denken, ondanks dat haar ouders elkaar weinig zagen waren ze dol verliefd en blij met elkaar. ''Je bent bang voor me.'' Constateerde hij kil. Zijn kille blik liet de rillingen over haar rug heen gaan, van vriendelijke jongen was hij naar een onvriendelijke ‘’pestkop’’ gegaan. Ze had die dingen duidelijk niet moeten vragen/zeggen. Ze zuchten even gespannen en keek hem aan… langzaam en klein knikten ze een beetje. Het was te mooi om waard te zijn, een leuke vriendelijke jongen met een prachtig uiterlijk die haar aardig vond of mocht. Ze beet weer op haar onderlip, dat was haar ‘’teken’’ van onzekerheid.

‘’Nee ik geloof je echt hoor, ik zie het aan je ogen.’’ sprak ze en het laatste mompelde ze onverstaanbaar. Hunters blik gleed even naar het wapen dat hij toch nog naast zich had liggen. Waarom deed hij nu eigenlijk zo moeilijk hierom? Hij kon het toch makkelijk nu nog eindigen. In de schuur hingen geen camera's had ze gezegd dus niemand wist dat hij het was geweest. Even strekte hij zijn vinger uit naar zijn wapen maar trok zijn hand weer terug. Wat had het voor zin, zij had waarschijnlijk zijn leven nog gered. Ze zuchten even gespannen en keek hem aan… langzaam en klein knikten ze een beetje. zijn constateringen waren nooit onjuist, hij wist wanneer iemand bang was en wanneer niet. Meestal was iedereen alleen maar bang voor hem, en dat beviel hem nog steeds. Hij zag haar op haar onderlip bijten en snoof even. ''Ik ga iemand bellen zodat ik opgehaald kan worden.'' Zei hij koeltjes en hij stopte het wapen terug op zijn plek en pakte zijn mobiel. Zwijgend toetste hij het nummer van zijn zus in en wachtte geduldig tot er opgenomen werd. ''Shyeĭla, s Khanterom. YA do sikh por v Danii. Mozhete li vy vzyatʹ menya?'' Klonk zijn ztem in het Russisch en hij staarde voor zich uit terwijl hij luisterde naar zijn zusje.''YA polozhil yego vykhod iz nyee. S tem chtoby'' Zijn stem klonk nu ietwat ongeduldig en hij zuchtte. Hij hing op en keek Lexie aan. ''Geregeld.'' Meldde hij koeltjes en keek haar recht aan.


*Sheila, met Hunter. Ik ben nog steeds in Denmark. Kun je me komen ophalen?
**Ik leg het onderweg wel uit. Dus tot zo

Lexie leunde op een andere werkbank en vouwde haar armen over elkaar. Ze probeerde haar wantrouw, vedriet en gespannenheid te verbergen. [i]''Ik ga iemand bellen zodat ik opgehaald kan worden.'' [\i]Zei hij koeltjes. Ze knikten even en keek toen weer voor zich uit. Hoe mensen wel niet kunnen zijn…. Eerst zijn ze super aardig en dan opeens… boem weg is dat aardige persoon. Natuurlijk had ze het ook aan haar zelf te danken, maar ach daar moet een mens toch ook tegen kunnen? Even keek ze weer naar Hunter, maar snel richten ze haar ogen op iets anders. Hunter sprak kalm in het Russische. Ze snapten er werkelijk geen zak van…. Soms leek het wel geroezemoes. ''Geregeld.'' Meldde hij koeltjes en keek Lexie recht aan. Lexie keek naar Hunter zijn prachtige ogen en knikten. ‘’Oké.’’ sprak ze allen, als je goed luisterden hoorde je een soort van verdriet. Haar ogen vielen op haar huis.. Wat was ze blij dat haar ouders er vanavond niet waren. Ze had even geen zin in hun. Langzaam dwaalde haar gedachten weer af naar Hunter. Ze had gehoopt dat hij haar een beetje kon helpen op de uni van Sydney, maar dat zat er denk ik niet meer in. Ze wist even niets te zeggen en staarde wat naar buiten.

Lexie leunde op een andere werkbank en vouwde haar armen over elkaar. Ze probeerde haar wantrouw, vedriet en gespannenheid te verbergen, hij wist dit maar al te zeker. Alleen die wantrouw zat hem dwars, als ze naar hem ging onderzoeken dan was hij de klos. Als je echt goed kon zoeken vond je genoeg over zijn vader, wie hij was geweest en wat er met hem was gebeurd. Ja, de hele wereld wist wie Yassen Gregorovich was, een van de meest nagejaagde moordenaars ter wereld. Ze hadden zijn lijk gevonden nadat het was aangespoeld op het strand. Niemand wist ooit wat er werkelijk was gebeurd. Dat was maar goed ook, hij had zijn werk goed gedaan. Hij had geen enkel spoor achter gelaten dat naar hem kon duidden. Bij deze gedachte trok er een duistere grijns over zijn gezicht. Meteen liet hij deze verdwijnen toen hij besefte dat die meid er ook nog steeds was. ‘’Oké.’’ gaf ze enkel als antwoord en hij knikte kort. Hij had iets anders gehoord in haar stem maar trok zich er niks van aan, hij moest naar huis, zodat Sheila zijn schouder opnieuw kon verbinden. Even wierp hij een blik op zijn shirt en zuchtte. ''Dat word hem dus verbranden...'' Mompelde hij zacht en fronste. Weer een wit shirt van hem naar de maan. Het ging lekker zo. Bij een getoeter van buiten keek hij op en zette zich af zodat hij weer op zijn eigen benen stond. Een pijnscheut trok door zijn schouder maar hij gaf geen krimp erom. Hij pakte zijn wapen weer en snelde naar de deur, als het iemand anders was dan zijn zusje dan had hij een probleem. Tot zijn opluchting herkende hij de zwarte auto van zijn zusje en liep terug naar de werkbank om zijn shirt te pakken dat hij had laten liggen. Toen hij het vastgreep keek hij Lexie nog eenmaal aan en draaide zich om, om naar de deur te lopen. ''Tot ziens Lexie.'' Zei hij kalm, maar op toch een vreemde toon. Na die woorden verdween hij door de deur en liep naar de zwarte bmw van zijn zusje. Hij trok de deur van de bijrijdersstoel open en liet zich zakken op de leren bekleding. ''Chto mozhet sluchitʹsya Hunter?*'' Hij hoorde de bezorgde stem van zijn zusje en staarde voor zich uit. ''Eto sestra dlinnaya istoriya.**'' Antwoordde hij ontwijkend en liet zich achterover zakken toen ze optrok en met een noodgang van het erf af scheurde.

*Wat is er nou gebeurd Hunter?
**Dat zusje is een lang verhaal

-topic uit =3
wie maakt de volgende aan?

http://liveordie.actieforum.com/t88-the-university-of-sydney#1566 :3