Lex reed met haar zwarte Volvo c30 het terein op van haar ouders en pakeerde haar auto. Ze haalde haar rugzak van de achterbank af en liep naar binnen. Bundy, de grote Duitse herder kwam vrolijk op haar afgerent. Lexie ging langzaam door haar knieén en aaide de hond. Ze stond weer op en deed de tuin deur open zodat Bundy naar buiten kon. Ze liep naar haar kamer en gooide haar tas op bed. Ze romelde wat in haar tas todat ze haar studieboeken had gevonden. Zachtjes mompelde ze wat in haar zelf en liep naar de grote woonkamer. Ze legde haar boeken op tafel en plofde op de bank. Nadat ze het nieuws had gekeken begon ze met studeren. Na een klein half uurtje kwam haar moeder thuis, vroeg aan Lex hoe het ging en begon aan het eten. Haar vader was er bijna nooit met het eten en kwam vaak in de nacht thuis. Lex zag hem vaak maar 2 of 3 keer in een week. Na het eten ging Lex met Bundy door het kleine bos achter hun huis wandelen. Ze deed de oortjes van haar ipod in haar oor en luisterde naar Adele.


Hunter Only

Met soepele passen bewoog een slank gestalte zich voort. Zijn blonde haar glansde in het zonlicht, en zijn blauwe ogen hadden een veel lichtere kleur dan gewoonlijk. Het bospaadje onder zijn voeten ging snel voorbij. Zijn jogpassen brachten hem snel verder. Dit keer had hij zijn shirt nog aan, maar hij begon het best warm te krijgen. Zijn conditie was echt perfect, hij kon mee dan een uur joggen en niet moe worden. Een grijns ontstond op zijn gezicht en hij sloot zijn ogen even. Alles was zo lekker rustig in het bos hier, in de verte hoorde hij een hond blaffen en bleef staan. Zijn ogen gleden langs de bomen en langzaam gleed zijn hand naar een speciaal holster dat in zijn kleding was verborgen. Even kneep hij zijn ogen fijn todat hij een vrouwelijk gestalte zag lopen in de verte. Meteen ontspande hij en stak zijn handen even in zijn broekzakken. Zijn ogen probeerde hun kilte weg te werken en ontspannen te worden. hij verborg zijn haat achter twee vriendelijke ogen. Hij walgde van die vriendelijkheid, dat masker. Hij wilde gewoon rondlopen en zijn ware aard niet te hoeven verbergen. Maar ach, zo ging het leven nu eenmaal. Hij richtte zijn ogen op het meisje dat daar liep, en langzaam naderde hij haar in een langzaam looptempo.

In een normaal wandeltempo liep ze met Bundy door het bos en zag in de verte en jongeman met blond haar lopen. Toen Bundy begon te blaffen strafde ze hem door een ruk aan de riem te geven die niet veel voor stelde. Toen de jongeman dichterbij kwam begon Bundy weer te blaffen en rukde zich los. Ze schaamde zich dood en riep redelijk kwaad Bundy terug die voor de jongeman stond te blafen. Op een sukkeligrentempo rende ze naar Bundy, pakde de riem en gaf hem een tik op zijn neus. Ze keek de jonge knappe man aan met een super verlege blik en stamelde iets van sorry. Ze was echt een oen met jongens. Ze wist echt niet wat ze tegen ze moest zeggen. Nooit zei een jongen iets tegen haar, ze liepen haar altijd omver. ''hij is nog al beschermend..'' zei ze verlegen en durfde hem niet aan te kijken in zijn blauwe ogen.

Langzaam gleden zijn ogen naar de luid blaffende hond en hij trok een wenkbrauw op. Niet dat hij bang zou zijn voor een blaffende hond, maar toch gleed zijn hand langzaam naar het verborgen wapen. Hij had geen zin in nog meer wonden, hij hoorde de stem van het meisje de hond terugroepen. Hij keek neer op de hond voor zijn neus en rolde met zijn ogen. '' Moet ik nu bang zijn voor jou?'' Klonk zijn koele stem en hij snoof even. Zijn ogen gleden omhoog naar het meisje dat aan kwam lopen. Ze was jonger dan dat hij zelf was. Ongeveer drie jaar jonger schatte hij. Maar niet dat het erg veel uitmaakte, ze zag er best mooi uit. Het meisje keek hem verlegen aan en mompelde iets dat op sorry leek. Even fronste hij en keek haar kalm aan. ''Hij is nog al beschermend..'' Zei het meisje verlegen en even haalde hij zijn eigen gespierde schouders op. ''Ik ben niet bang voor honden hoor,'' sprak hij droogjes en grijnsde toen even. dit zou echt een makkie worden. '' Ik ben trouwens Hunter, en jij bent?'' Vroeg hij toen en stak zijn hand uit. Even nog goed acteren.

''Hij zal niet bijten dus ach..'' zei ze en deek naar zijn hand. ''Lexie...'' sprak ze zachtjes en gaf geen hand. Zijn ogen waren te vriendelijk om te vetrouwen vond ze en wou het liefst wegrennen, maar ze bleef staan. ''i..ik ken jou niet. Ben je nieuw in Denmark?'' vroeg ze toch wat verlegen. Ze hield er totaal niet van om een gesprek aan het gaan met andere mensen. Langzaam liet ze haar hand over Bundy zijn hoofd glijden en hield de riem stevig vast in haar andere hand. Heel ongemerkt beek ze de jongen die Hunter bleek te heten. Pff, voor het eerst in haar leven sprak een leuke jongen positief tegen haar. Wat moest hij van haar? Ze werd wat gespannen en keek even weg. Waarom kwam er niet een bekend iemand langs die even hoi zei ofzo?

''Hij zal niet bijten dus ach..'' Zei het nog onbekende meisje en keek naar zijn hand. ''Lexie...'' Zei ze zachtjes maar gaf hem geen hand. Fronsend stak hij zijn hand in zijn broekzak. Dan toch niet? Zwijgend gleden zijn ogen het bos rond, alert op alles. ''i..ik ken jou niet. Ben je nieuw in Denmark?'' Vroeg het meisje verlegen en hij glimlachte vriendelijk naar haar. ''Nee ik woon hier al een tijdje hoor,'' antwoordde hij vriendelijk en rekte zich even uit. Zijn blik gleed naar haar hond en hij zweeg nog altijd. Toen gleden zijn ogen onzichtbaar over het meisje zelf en hij glimlachte weer. Ze zag er niet slecht uit, maar wat had hij daaraan. Dit meisje was een scheitlaars, ze was bang voor ele onbekende. Daar had hij niks, maar ook echt niks aan. Toch keek hij haar recht aan en zweeg nog altijd

Verlegen keek ze de knappe jongeman aan en glimlachde toch wel naar hem. ''O ik heb je nog nooit gezien.'' sprak ze al een heel klein beetje zekerder. ''Maar ik ben ook vaak weg dus ja.'' Langzaam maar zeker werd ze iets minder verlegen. ''Waar kom je vandaan? Je hebt geen Canadees acent.'' sprak ze en glimlachte nog steeds een beetje. Hij was stiekem toch wel erg leuk. Waneer kom je nou zo'n leuke en vooral vriendelijke jongen tegen? Heel langzaam geleden haar ogen over de knappe jongen heen. Hoe oud zou die zijn? Wel ouder dan haar zelf.

Hij keek nog altijd naar het meisje en zweeg, ze glimlachte wel naar hem maar haar verlegen blik gaf toch iets raars mee. ''O ik heb je nog nooit gezien.'' Zei ze en in haar stem klonk iets meer zekerheid. Dat klonk veel beter. ''Maar ik ben ook vaak weg dus ja.'' Hunter grinnikte en haalde even zijn schouders op. ''Tja, dat gebeurt weleens nietwaar?'' Vroeg hij vriendelijk en glimlachte weer even. ''Waar kom je vandaan? Je hebt geen Canadees acent.'' Hunter grinnikte even en rekte zich uit. ''Ik kom uit Rusland, maar ik weet niet of je daar iets van merkt.'' Hij grijnsde en keek toen om zich heen. Zijn ogen stonden vriendelijk, maar alleen hij wist dat het simpelweg een masker was.

-kort xD-

''O Rusland daar ben ik wel eens geweest toen ik klein was. Mooi land hoor.'' sprak Lexie en bleef de knape jongeman aankijken. Zou ze aan hem moeten vragen of hij een stukje mee wou lopen? Durfde ze dat wel? Ach schijt. ''Loop je een stukje mee veder? Bundy heeft beweging nodig.'' Sprak ze terwijl ze even naar de hond keek die wat heen en weer liep. ‘’Zo te zien sport je vaak of krijg je die spieren vanzelf?’’ vroeg Lexie een beetje op een lollige toon. Vanuit haar ooghoeken keek ze even naar Bundy die Hunter goed in zijn vizier hield. ‘’Wat doe je voor werk of zit je nog op school?’’ vroeg ze en keek voor zich uit met toch wel een kleine grijns. Ze wist dat hij aan haar zou vragen wat zij deed. Wat moest ze zeggen? Gewoon de waarheid? Vaak als ze aan jongens vertelde wat ze wilde worden en wat voor school ze deed werd ze uitgejoeld voor nerd en etc.


-haha sorry-

''O Rusland daar ben ik wel eens geweest toen ik klein was. Mooi land hoor.'' Zei ze en hij grinnikte. ''Mooi is het zeker, maar als je er eenmaal aan gewend bent zul je niet meer goed kunnen zien wat er nu zo speciaal is.'' Hij glimlachte even en keek om zich heen. ''Loop je een stukje mee veder? Bundy heeft beweging nodig.'' Zei Lexie en hij keek haar aan. Wat had hij nu te verliezen, ze had niks door dus het was geen probleem. ''Jahoor, waarom niet.'' Zei hij grinnikend en keek even naar haar hond. ‘’Zo te zien sport je vaak of krijg je die spieren vanzelf?’’ Haar toon klonk lollig en hij grinnikte. ''Wist je dan niet dat je van lui hangen ook spieren krijgt?'' Zei hij op een serieuze toon en keek haar al even serieus aan. ''Okee serieus, ik train een heel hoop.'' Zei hij toen en grijnsde even. ‘’Wat doe je voor werk of zit je nog op school?’’ Hunter keek haar even strak aan maar zijn gezicht verzachtte toen weer. Ze wist helemaal niks, dus waarom was hij toch zo gespannen. ''Een beetje van allebei.'' Sprak hij toen en probeerde zijn stem vriendelijk te houden. Hij keek haar toen aan. ''En hoe zit het met jou?'' Hij glimlachte weer en wachtte op haar antwoord.

Lexie liet haar hond los en zei tegen hem dat hij wel in de buurt moest blijven. Langzaam gleden haar handen in haar broekzakken en liep ze redelijk ontspannen naast de gespierde Hunter. Ze grinnikte toen hij zei dat je van niets doen ook spieren krijgt. ‘’Beter spieren dan vet zeg ik dan maar.’’ sprak ze grinnikend. Ze bleef even stil toen hij vroeg wat zei deed of wou worden. Haar lange benen bewogen zich over de bosgrond. Ze mocht wel redelijk klein zijn, maar had wel erg lange benen. ‘’Ehm naja.’’ mompelde ze onzeker. Verlegen keek ze even voor zich uit naar haar hond die van links naar rechts liep. ‘’Ze noemen me ‘’de studiebol’’ van de school hier.’’ sprak ze erg onzeker en keek toen even naar Hunter. ‘’Ik ga naar Sydney dat is zeker, maar of het rechten of economie word? Geen idee, me vader advocaat en dat spreekt me wel aan. Me moeder heeft ook een redelijk hoge baan op beurs en dat trekt me ook wel. Ik kan gewoon niet kiezen dat is het.’’ Vertelde ze en werd weer wat kalmer. ‘’Allen ik ben HET buitenbeentje van de school dus ik moet nog even wat moed verzamelen voor Sydney’.’’

Hunter luisterde naar wat ze tgen haar hond zei en zweeg gewoon. Relaxed liep hij mee, lopen stelde voor hem niks meer voor. ‘’Beter spieren dan vet zeg ik dan maar.’’ Zei ze grinnikend en hij knikte even. ''Jup dat zeker wel,'' zei hij grinnikend en bekeek haar toch even. Ze was echt een stuk korter dan dat hij was, maar dat was toch wel grappig. ‘’Ehm naja.’’ mompelde ze onzeker en Hunter keek haar even vragend aan. ‘’Ze noemen me ‘’de studiebol’’ van de school hier.’’ Terwijl ze sprak klonk haar stem onzeker. ‘’Ik ga naar Sydney dat is zeker, maar of het rechten of economie word? Geen idee, me vader advocaat en dat spreekt me wel aan. Me moeder heeft ook een redelijk hoge baan op beurs en dat trekt me ook wel. Ik kan gewoon niet kiezen dat is het.’’ Hunter knikte even. ‘’Alleen ik ben HET buitenbeentje van de school dus ik moet nog even wat moed verzamelen voor Sydney.’’ Opnieuw knikte hij en bleef even stilstaan. ''Sydney valt best wel mee op dat gebied hoor, ik heb er al een studie afgerond. Namelijk natuurkunde, wat ik ermee moet weet ik niet zo zeker, maar ik ga nog iets studeren. Dat weet ik zeker, maar ik weet nog niet echt wat.'' Hij glimlachte even en liep toen langzaam weer verder. ''Ik moet namelijk wel iets met mijn leven doen.'' Sprak hij op een kalme toon. ''Of wat er nog van over is,'' mompelde hij in zichzelf. Hij draaide zich weer om en keek haar aan.

Lexie grinnikten toe ze hoorden van natuurkunde. ‘’Jij en natuurkunde? Haha wat grappig.’’ sprak ze vrij ontspannen en keek hem aan, maar zuchten toch. ‘’Het maakt niet uit op welke school ik zit, ik ben altijd het pispaaltje.’’ zei Lex en keek hem met een toch wel ongelukkige blik aan. ‘’Maar ik ben er wel aangewend.’’ mompelde ze en keek weer weg. ‘’Je bent eigenlijk één van de eerste jongens die normaal met me praat en vriendelijk doet.’’ sprak ze en keek Hunter in zijn pracht blauwe ogen aan. Op school zagen de leraren haar als het perfecte kind, maar daar dachten de leerlingen heel anders over. Die deden liever stoer en zo dom mogelijk. ‘’Jij was vast een popiejopie of niet?’’ vroeg ze heel voorzichtig.

Hunter keek haar kalm aan en glimlachte toch weer even. ‘’Jij en natuurkunde? Haha wat grappig.’’ Zijn kalme blik verdween en het werd een vragende blik. ''Wat is er mis met mij en natuurkunde?'' Vroeg hij verward. ‘’Het maakt niet uit op welke school ik zit, ik ben altijd het pispaaltje.’’ Hoorde hij haar zeggen en langzaam schudde hij zijn hoofd. ''Zo moet je nooit denken, doe je dat wel gaat het juist fout. Je moet laten zien dat je vertrouwen in jezelf hebt.'' Sprak hij kalm en keek haar aan. ‘’Maar ik ben er wel aangewend.’’ mompelde ze en keek weer weg. ‘’Je bent eigenlijk één van de eerste jongens die normaal met me praat en vriendelijk doet.’’ Hunter keekhaar even verbaas aan en fronste. ''Werkelijk? Maar waarom zou niemand met je willen praten?'' Hij keek haar vriendelijk aan en glimlachte toch even. ''Ik vind dat je verder moet kijken dan wat je bij een eerste aanblik ziet.'' hij grijnsde even breed zodat je zijn witte tanden kon zien. ‘’Jij was vast een popiejopie of niet?’’ Vroeg Lexie hel voorzichtig en hij kon het niet laten om te lachen. ''Wat denk je zelf?'' Vroeg hij nog altijd grinnikend. ''Ik was Mister Hot, handsome en perfect.'' Zei hij lachend en keek haar aan.

‘’Nee niets, maar je bent totaal geen type voor natuurkunde.’’ zei ze en grijnsde even. Ze deed haar pony weg voor haar ogen en zuchten even. ‘’Geen idee, op school praten allen de leraren tegen me. Als het leerlingen zijn joelen ze me uit.’’’mompelde ze en keek naar zijn prachtige witte tanden. Ergens klopten er iets niet, maar ze wist totaal niet wat. Hunter was erg vriendelijk, maar eigenlijk te vriendelijk. Misschien lijkt hij gewoon super vriendelijk aangezien er nooit iemand tegen haar praat.
Toen hij grinnikten werd ze weer verlegen.. ‘’Dacht ik al.’’ zei ze mompelend en keek naar de grond.
‘’Ik haat zulke mensen, maar jij bent aardig daar niet van. De meeste zijn zo irritant en arrogant.’’
Haar ogen keken even naar de hond die voor hun liep, ze zweeg even en was in gedachten.